Δε με προετοίμασες για τίποτα, δε με προστάτεψες ποτέ,
γίνομουνα κομμάτια,
κι εσύ δεν ήσουν καλή στο να βοηθάς,
κι εγώ στο να ζητάω βοήθεια.

La tristesse durera toujours

Ρε γαμημένο, μ' ακούς γαμημένο,

εννέα χρόνια πάνε κι ακόμα σε υπομένω,
ρε γαμημένο, ακούς γαμημένο, τέλειο θύμα μ' έκανες γι ανθρώπους που κοιτάνε το συμφέρον,
ρε ξεφτιλισμένο, αναθεματισμένο,
κάθε φορά που ακούω "στο μυαλό σου είναι όλα", πεθαίνω,
στο μυαλό είναι, ναι, στο μυαλό,
σιχαμενο έντομο που μου τρώει λίγο λίγο το εγώ,
ρε γαμημένο, μ' ακούς γαμημένο, 
φθονώ, ζηλεύω τους ανθρώπους με τ' αληθινό το γέλιο,
ρε καταραμένο, διαολεμένο,
τα χάπια με κατέστειλαν, δε τα θέλω, μ' αρρωσταίνουν,
ρε γαμημένο, μ' ακούς γαμημένο,
βαρέθηκα να έρχεσαι στα ξαφνικά εκεί που δεν το περιμένω,
ρε ξεφτιλισμένο, αναθεματισμένο,
ψυχή να μην είχα, να μη σε υποφέρω,
έχεις κολλήσει πάνω μου, με σκάβεις σαν ρυτίδες,
μισητή και μονάκριβή σου αγάπη είμαι,
η πουτάνα, η καριόλα,
με γυροφέρνεις, μ' αγκαλιάζεις, 
ή θα σε πεθάνω ή θα με πεθάνεις,
έστω να νιωσω τη στερνή χαρά,
μαζί μου να σε πάρω,
ρε γαμημένο,
μ' ακούς γαμημένο?
μέχρι να νιώσω το ξεψύχισμά σου στ' αυτί,
είμαι εδώ ακόμα,
και σε περιμένω.

Tumbling

Είμαι απίστευτα εγωκεντρική.
Εγωκεντρική με την έννοια του ότι μ' αρέσει να μιλάω για μένα, μ' αρέσει να γράφω για μένα, μ' αρέσει να ζωγραφίζω για μένα, σε μια αέναη προσπάθεια ανακάλυψης του έσω εαυτού.
Καθόλου δε με νοιάζει εν τέλει αν θα ζήσω -αν θα ζήσω όπως θέλω, αν θα ζήσω όσο θέλω.
Είμαι ένα διαολεμένο ζώο, υποδουλωμένο στην επιρρέπεια, που έπειτα από χρόνια, αυτό που μοχθεί με λύσσα να καταφέρει περισσότερο απ' όλα, εις μάτην, είναι να πει, να γράψει και να ζωγραφίσει τι σκέφτεται και τι αισθάνεται. 
Τίποτα δε λαχτάρησε η ψυχή μου παραπάνω απ' αυτό το θεϊκό ταλέντο που έχουν κάποιοι: τη δυνατότητα να εκφραστούν.
Αν πίστευα σε κάτι, θα ορκιζόμουν ότι ουδείς δεν ένιωσε τόσο ζωντανός κι ολοκληρωμένος,  όσο όταν κατάφερε να εκφράσει ακριβώς τι διάολο συμβαίνει στο παλαβό του το κεφάλι. Όχι απαραίτητα σε τρίτους, στον ίδιο μονάχα.
Κι όλοι κρύβουμε έναν ζωντανό κι ολοκληρωμένο άνθρωπο μέσα μας.
Αλλά ποιος στ' αλήθεια μπορεί ν' αντέξει το βάρος του να είναι ένας τέτοιος άνθρωπος?
Για τι άλλο τάχα να προσπαθήσεις έπειτα?
Άλλωστε τι είναι ο άνθρωπος αν όχι ένα χάος με μια καρδιά αφηνιασμένη, γεμάτη σύγχυση κι αχόρταγη για περιπέτεια και πάθος. Το δίχως άλλο, τη θέλουμε τη φρενίτιδα της φρίκης στο μυαλό μας, το μπέρδεμα για να έχουμε κάτι να λύσουμε, για να αδράξουμε την κάθε μέρα, μπήγοντας τα βρόμικα και ταλαιπωρημένα νύχια μας μέσα της.   
Διάολε.
Αν μπορούσα να  γράψω θα το εξηγούσα καλύτερα.
   

Before Midnight

"Well, what I miss the most about him is the way he used to lie down next to me at night. Sometimes his arm would stretch along my chest and I couldn’t move. I even held my breath. But I felt safe. Complete. 
And I miss the way he was whistling, walking down the street, and every time I do something I think of what he would say: “Well it’s cold today, wear a scarf”. 
But lately I’ve been forgetting little things, he’s sort of fading.
I’m starting to forget him,
and it’s like losing him again. 
So sometimes I make myself remember every detail of his face.
The exact color of his eyes, his lips, his teeth, the texture of his skin, his hair.
And sometimes -not always- but sometimes, I can actually see him - It’s as if a cloud moves away and there he is, like I could almost touch him.
But then the real world rushes in and he vanishes again. 
Well, I did this every morning when the sun was not too bright outside - the sun somehow makes him vanish- as he appears and he disappears like a sunrise or a sunset,
or anything so ephemeral, just like our life.
We appear and we disappear and we are so important to some, 
but we are just passing through."

La Decadence

Θύτης.
Θύμα.
Η "αθωότητα" φεύγει αναλογικά.
Ο ένας χάνει τη δική του,
κλέβοντας μια που δεν του ανήκει,
επομένως, δεν μπορεί να την κρατήσει,
διότι δεν του δόθηκε εξαρχής για να την κατέχει.
Ο άλλος μένει γονατισμένος,
σαστισμένος μπροστά σε ό,τι αγνό κι όμορφο,
φτερούριγε μακριά,
εμπρός του.
Καταδικασμένοι και οι δυο να ζουν έναν μαρτυρικό,
φαύλο κύκλο ζωής,
που θα σπάσει μόνο για τον Θύτη,
ο οποίος το μόνο που θα είναι ικανός να πράξει στη ζωή του,
δίχως τύψη καμία,
ειναι η αυτοκτονία.
Ενώ το Θύμα,
καταραμένο να βηματίζει ακόμη,
γύρω-γύρω,
ξανά και ξανά,
παρά την καταρρακωμένη, καημένη φύση του,
νιώθει δυνατό, ισχυρό,
κι αδάμαστο.
Διότι είναι λεύτερο,
καθότι έχει χάσει αυτό π' ονομάζουμε Ελπίδα.
Και περπατάει,
λαχανιάζει,
αγκομαχάει,
σέρνεται,
τρέχει στον κύκλο της ζωής.
Καθώς έναν άνθρωπο που δεν τον ενδιαφέρει το θαύμα της ζωής,
τι ενδιαφέρον να του προκαλέσει η λύτρωση του Θανάτου? 

Και με αφορμή ακόμη ένα κοντινό μου πρόσωπο που αποδήμησε τις προάλλες: Πρέπει να καταπολεμάς και να εξουδετερώνεις τους εσωτερικούς σου δαίμονες. Αν αντ' αυτού προσπαθήσεις να συμφιλιωθείς μαζί τους και τους αγκαλιάσεις, να 'σαι σίγουρος, θα σ' αγκαλιάσουν κι εκείνοι. Κι έπειτα είναι αδιανόητα δύσκολο να ξεφύγεις απ' τον σφιχτό τους κλοιό.