Amour [2012]

Αγαπάς σωστά. Αγαπάς λάθος. Δεναγαπάςαπλάσυνηθίζεις.

Η αγάπη είναι ένας σκύλος απ' την Κόλαση.
Και αφοδεύει στις ψυχές μας.

Κάποια στιγμή πρέπει οι άνθρωποι να καταλάβουν ότι δεν μπορούν να φτιάξουν τους ανθρώπους γύρω τους.

Δεν γίνεται να βάλεις κόλλα και να αρχίσεις να στριμώχνεις βίαια τα κομμάτια του εαυτού του αγαπημένου σου για να ταιριάξουν μεταξύ τους. Η αγάπη σου δεν θα τον κάνει να σταματήσει να μισεί τη καριόλα μάνα του. Η αφοσίωση και η προσοχή σου δεν θα αλλάξει την παιδική του ηλικία. Ο έρωτάς σου δεν θα σταματήσει τα ξενύχτια, την αϋπνία, τις καταχρήσεις. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να είσαι εκεί. Δεν χρειάζεται καν να προσπαθήσεις να τον καταλάβεις. Ένωσε τις πληγές σου με τις δικές του. Γέμισε το σώμα σου με αποδοχή κι έπειτα αγκάλιασέ τον.

Η αγάπη και ο έρωτας δεν διορθώνουν τίποτα.

Μοιράζεσαι. Δημιουργείς. Μην έχεις όμως την απαίτηση ούτε απ' τον εαυτό σου, ούτε απ' τον άλλον να σμιλέψει τη ραγισμένη σου ψυχή, γιατί δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση.
Είστε μαζί με κάποιον για να είστε μαζί. Όχι για να εναποθέσεις τον εαυατό σου επάνω του "να παρ' το και φτιάξ' το". Μην περιμένεις απ' τον άλλον τίποτα. Σταμάτα να ζητάς βοήθεια από ανήμπορα χέρια. Αν θες μια σχέση για να κρεμαστείς απ' τον άλλον, πάρε ένα σχοινί, κάνε μια θηλιά και εναπόθεσε το κεφάλι σου μέσα.

Αυτή η διαστροφή "αγαπηθείτε να γίνει ο κόσμος σας ζαχαρένιος" είναι ένα τρυπάκι που μας έβαλε μέσα η βλαμμένη ηθική της κοινωνίας και μας πρήζει τον μπούτζο το κάθε μαλακισμένο 15χρονο που ονειρεύεται notebook και twilight.

Φορτώσανε την έννοια της αγάπης σε ένα διάχυτο κλίμα ψυχαναγκασμού και ταπείνωσης.

Και άμα είναι έτσι η αγάπη απλά δεν την θέλω. Είναι μια ιντελεκτουέλ λέξη για τη συνήθεια. Για να κάνεις κάτι αρνητικό να φαντάζει θετικό. Όπως ο "αυθορμητισμός" για την "απερισκεψία".

Ποιος χρειάζεται πραγματικά αγάπη γαμώτο? Περιστασιακά άτομα θέλουμε για να βγαίνουμε στα μπαρ και τις καφετέριες και να γελάμε. Και όποιος γυρίσει και μου πει το αντίθετο, ας σκεφτεί ποια ήταν η τελευταία φορά που φέρθηκε με αγνή καλοσύνη σε κάποιον.

Εντέλει απ' το να ζήσω κάτι ψεύτικο, μια χαρά είναι και η νικοτίνη και η καφεΐνη και όλα τα ίνη.
Κάποιοι ενδιαφέρονται τόσο άρρωστα πολύ να ερωτευτούν, που ξεχάσανε να γαμάνε.
Έχει κι αυτό τη γλύκα του.     

'Cause I made my mind up and you're going to be mine

Καμιά φορά περνάς τη φάση που θες ολόκληρο χαρέμι γιατί πως-να-το-κάνουμε-ο-καθένας-έχει-κάτι-το-ιδιαίτερο.

Και αυτοί οι άνθρωποι έκαναν ένα κόσμο να γεννηθεί για να είναι ξαπλωμένος κάτω απ' τα πόδια μου. Ν' αναστενάζουν βλέποντάς με να βηματίζω ξυπόλυτη. Είναι δικοί μου. ΔικοίμουΔικοίμουΔικοίμου. Ημερεύουν το κρεβάτι μου όταν παραπονιέται και θυμώνουν όταν τρίζει εν αγνοία τους.

  

Ο ένας με ξέρει. Κι εγώ τον ξέρω. Γαμάει ο ένας τα μυαλά του άλλου κλέβοντας τα xanax της μάνας του.

Ο άλλος με κάνει καλύτερο άνθρωπο. Με εμπνέει να αγαπάω τη ζωή.

Και ο τρίτος ειναι ο τέλειος. Έτσι θα τον λέμε.Το πιο άκακο πλάσμα στον πλανήτη. Ανοίγω τα κελιά της παράνοιας του νου του και χώνω μέσα δαίμονες.

Το ξέρω ότι τα έκανα σκατά και το χειρότερο είναι ότι συνεχίζω να τα κάνω και δεν το μετανιώνω κιόλας. Υπήρξα άπιστη και στους τρεις αλλά,γαμώτο, δεν μπορώ να διαλέξω.

Και ήδη η υπομονή του ενός έχει αρχίζει να φθίνει -και μεταξύ μας- πολύ κράτησε.

Με πιέζει να αποφασίσω, αλλά δεν μπορώ να με πιέζουν, εκεί είναι που τα χάνω τελείως.

Θα σου δώσω χρόνο, είπε.

Πόσο χρόνο, ρώτησα.

Όχι όσο χρειάζεσαι, απάντησε, γιατί θα πάρει πολύ.

Κι έχει δίκιο. Σ αυτήν τη μοναδική περίπτωση, πρέπει να μου πάρουν το δικαίωμα της επιλογής, να μου κάτσουν χαστούκι και να με παρατήσουν, γιατί αλλιώς, δεν.

Θα μείνω μόνη και θα κλειστώ στο σπίτι συντροφιά με τη γάτα μου, μέχρι να βγω στον έξω κόσμο και να μπλεχτώ ξανά σε καταστάσεις που δεν μπορώ να ελέγξω. 

  

Αφήνω το υπερεκτιμημένο θέμα "σχέση" στην άκρη. Τότε ίσως δω επιτέλους τον κόσμο σουρεαλιστικά, ντυμένο σε χρώματα του LSD όπως ο Donovan. Έτσι κι αλλιώς, όλα θέμα οπτικής γωνίας δεν είναι? Κι όλοι ξέρουμε για ποιο λόγο η κάμερα είναι στραμμένη προς τα εκεί, απλά κανείς δεν το λέει.

       

Αλλά να πάρω πρώτα μιαν ανάσα μάναμ, λαχάνιασα.

Ω, κρασί

Μετά την καταιγίδα λένε βγαίνει ο ήλιος και είναι αλήθεια -εάν το δούμε μόνο από καιρικής απόψεως.
Σήμερα είχε καθαρό ουρανό, ή τουλάχιστον έτσι μου είπαν, γιατί εγώ τον έχασα.
Είναι οι συνέπειες όταν ξεφεύγω απ' το πρόγραμμά μου και καταλήγω να ξυπνάω τα μαύρα απογεύματα και αντί για καθαρό ουρανό να αντικρίζω, όχι μαυρίλα, αυτό το ακαθόριστο, σκοτεινό κενό που βλέπεις όταν κλείνεις για πολύ ώρα τα μάτια σου, λόγω νύστας.

Διανύω την περίοδο που ξαναβγαίνει στην επιφάνεια ο κυνικός μου εαυτός και ξεδιπλώνομαι στο χάος και μια ντουζίνα ανούσιες κουβέντες τα βραδια. Να κάθομαι και να παρατηρώ την παρέα μου να πίνουν μπύρες και να εξιστορούν μαζί μ' εμένα ατέλειωτες χαζομάρες.
Και να αναρωτιέμαι γιατί καρκινώνω τον εγκέφαλό μου με μεγάλες δόσεις πραγματικότητας, αντί να χωθώ μέσα στο καινούριο μου βιβλίο και να σηκωθώ μετά από κάνα μήνα.
Να δω τον καθαρό ουρανό, σμιλεμένο με λέξεις και εικόνες του βιβλίου που αποτυπώθηκαν στο υποσυνείδητό μου.  

Δεν μπορώ να γράψω σοϊκά ούτε καν γι αυτό.
Ίσως να φταίει το γαμωμπλόγκ. Χρειάζεται μια εντατική, εμφανισιακή, αλλαγή. Πέρα απ' τα κλαψορομαντικά ποστ γεμάτα ανασφάλεια που αγγίζουν ορισμένες σάπιες ψυχούλες και ξεκλέβω ένα κομπλιμέντο, δεν είναι ένα γαμημένο loveblog. Είναι μια απαισιοδοξία, μια μισανθωρπία και μια σιχασιά. Είναι ένας εμετός μωρού. Ο τίτλος λέει "Πτώματα και διαμελισμένες Πεταλούδες" και είναι μωβ με βικτοριανό μπακγράουντ. Απλά δεν κολλάει.
Απ' την άλλη ίσως να φταίω απλά εγώ. Δεν είμαι συγγραφέας. Έχω φθηνό λεξιλόγιο, μικρή φαντασία, λίγα βιώματα και ας μην αναφέρουμε καν την συνοχή στα κείμενά μου. Αλλά έτσι μ' αρέσει. Φθηνή γλώσσα, ίχνος συνοχής, μηδενική σκέψη. Δεν θέλω να συλλογίζομαι , γράφω για να βγάλω σκέψεις που μου σαπίζουν την ψυχή, όχι για να γεμίσω καινούριες. Δε θέλω να γίνω συγγραφέας.

Ίσως απλά δεν είναι για μένα.

Ή ίσως εγώ να μην είμαι γι αυτό.

Όπως και να 'χει, θα γυρίσω στη γλυκόπικρη καθημερινότητά μου, μέχρι να έρθει το τέλος της αιωνιότητας μαζί με τον θάνατό μου και ως τότε θα καταπίνω πλασίμπο, όπως όλοι έχουμε συνηθίσει να κάνουμε εκ φύσεως.

Nude

Γιατί δεν φταίνε οι άνθρωποι.
Φταίει η συμπεριφορά, η προσωπικότητα, το χρώμα.
Ίσως όμως το χρώμα να φταίει παραπάνω.
Ντύνομαι ηλιαχτίδα σήμερα.
Φως. Ζωή. Ελπίδα.
Άσπρο, κίτρινο και πορτοκαλί.
Και φτάνω στο κόκκινο -στον εγωισμό.
Γιατί ο εγωισμός αντικατοπτρίζει το είναι μου.
Γιατί γενικότερα οι άνθρωποι ντύνονται χρώματα.
Ξεθωριασμένα χρώματα.
Είναι υποκειμενικά.
Όσο  αντικατοπτρίζει το κόκκινο ντροπή, τόσο αντικατοπτρίζει και πάθος.
Και η παλέτα της ζωής μου είναι άδεια.
Γιατί νιώθω κενή.
Γιατί νιώθω μοναξιά.
Εδώ.
Και γεμίζω αποχρώσεις.
Για να είμαι αποδεκτή.
Γιατί έχω την ανάγκη να νιώθω μέλος μιας παρέας που στ' αλήθεια δεν με χρειάζεται.
Και ανακατεύω χρώματα, φτιάχνω αποχρώσεις και συγκαταλέγω τον εαυτό μου σε κομμάτια.
Δεν βλέπουν αυτό που είμαι.
Γιατί φοράω μια μάσκα που δεν τους επιτρέπει να δουν παραπέρα.
Γιατί έτσι είναι οι άνθρωποι, μάτια μου.
Μπερδεμένοι.
Γιατί οι άνθρωποι δεν βλέπουν χρώματα -βλέπουν αποχρώσεις.
Κι αν μπορέσω ποτέ να ζωγραφίσω...
Αν μπορέσω ποτέ να ζωγραφίσω...
Δεν θα παραπονεθείς ξανά για το πόσο κλειστή υπήρξα.

Peek-a-boo

Ήμουν λίγη. Γεμάτη ελαττώματα -ω θεέ τόσα ελαττώματα.
Αδύναμη.
Ευαίσθητη.
Άσχημη.

Το κάθε μου βήμα ήταν λάθος για σένα.
Όσα ποθούσες, όσα ήθελες, όσα λαχταρούσες.
Προσπάθησα να γίνω.
Διέλυσα τον εαυτό μου, έγδαρα τη σάρκα μου, παραμόρφωσα εμένα την ίδια.
Κι έγινα.
Όσα ποθούσες, όσα ήθελες, όσα λαχταρούσες.
Τα είχες μπροστά σου.
Σε μένα.
Και απλά δεν άντεχες ούτε να μ' αντικρίζεις.
Γιατί ήσουν τόσο αλαζόνας και τόσο ναρκισσιστής.
Γιατί επιθυμούσες κάποιον που να σου θυμίζει εσένα, αλλά δεν ήταν αυτό που χρειαζόσουν, δεν ήταν αυτό που άντεχες.
Ήταν αυτό που μισούσες. 
Και περνάω τόσο καιρό να γίνω παραπάνω εγώ και λιγότερο εσύ.

Και αν ανέπνεες ακόμα...
Αν ανέπνεες ακόμα το ξέρω ότι θα το μετάνιωνες.
Όσες φορές με αποδοκίμασες.
Όσες φορές με κοίταξες σαν να ήμουν ένα τίποτα. 
Όσες φορές μου πέταξες ότι δεν ήμουν αρκετή.
Όσες φορές το παγωμένο σου χέρι ένιωσε σκληρά το μάγουλό μου.
Όσες φορές η πόρτα του δωματίου σου έκλεινε μπροστά μου.
Όσες φορές μου έχωσες με σκληρότητα κι απάθεια στον παιδικό μου νου ότι δεν ήμουν άξια.

Είμαι περήφανος που είσαι κόρη μου, ψελλίζεις.

Και μετά ξυπνάω.

Μένω μόνη με το ευάλωτο εγώ μου.

Κι εσύ συνεχίζεις να είσαι νεκρός.

Και μια νύχτα σαν κι αυτές σκέφτομαι οτι όσο κι αν προσπαθώ δεν μπορώ ν' αλλάξω.
Σκεπτόμενη τα υπέρ και τα κατά μιας ανήθικης πράξης.
Κι αιμάτινες -κόκκινες- ραβδώσεις, πάνω σε βελούδινο λαιμό, να  τρέχουν οι σκέψεις μου.
Και γιατί η αμαρτία?
Γιατί η προδοσία, να είναι κάτι γλυκό?
Γιατί να ελκύει κάποιον κάτι τέτοιο?
Και εύχομαι να μου επιτρέψεις να ξαναδώ πάλι το καχεκτικό σου πια σώμα, μέσα στις σκιές της νύχτας, ακόμη μια φορά.
Να περπατούσαμε τη νύχτα μαζί.
Γι ακόμη μια φορά.
Ω, μα ξέρεις ότι λίγα πράγματα δεν μπορώ ν' αντέξω σ' αυτή τη ζωή.
Μου είπες φοβάσαι τη μοναξιά.

Φοβάμαι.

Κι εγώ.