January 23, 2015

Sleeping with ghosts

Φαινομενικά έχω ξεπεράσει τα πάντα.
Τις χημείες, τις ουσίες, όλα.
Αυτό που δεν έχω καταφέρει να ξεπεράσω είναι να αποδεχτώ, να ενστερνιστώ, να καταλάβω ότι μεγαλώνω.
Βρίσκομαι σε έναν συνεχή φαύλο κύκλο. Προσπαθώ να μεγαλώσω, ενώ δεν θέλω, καταλήγοντας μόνο στο να γερνάω.
Είμαι παραοϊκή? Δεν συμβαίνει σε κανέναν άλλον?
Γιατί όλοι παρουσιάζουν την ηλικία των 20 σαν κάτι ξεχωριστό και υπέροχο?
Είναι ακριβώς η ηληκία που σταματάς να αναπτύσεσαι και ξεκινάς να φθίνεις Να γερνάς. Να σπας.
Είναι η ηλικία που συνειδητοποιείς ότι παρακμάζεις. Οτι οι αντοχές σου δεν είναι ίδιες με πριν. Οτι σε 2-3 χρόνια οι ρυτίδες έκφρασης θα γινουν μόνιμες.
Δεν είναι μόνο ο σωματικός τομέας, είναι και ο συναισθηματικός -γιατί ποιος δεν νιώθει παιδί ακόμα?
Είναι μια ριζική  αλλαγή που καλώς ή κακώς γίνεται σχετικά απότομα.
Και καλώς ή κακώς καλούμαστε να το αντιμετοπίσουμε.
Και είναι ακόμα πιο δύσκολο όταν αντιλαμβάνονται την αλλαγή πρώτα οι άλλοι και μετέπειτα εσύ.
Είμαστε άνθρωποι,το λογικό είναι οι συνήθειες και οι συμπεριφορές μας να ξεκινάνε να ποικίλουν -αν όχι να αλλάζουν εντελώς.
Κι ακριβώς όταν αντιλαμβάνονται πρώτοι από σένα την αλλαγή, έχουν άραγε σκεφτεί ποτέ ότι τα λόγια τους, για το είναι σου, ίσως και να πληγώνουν?
Τι θα πει "δεν είσαι όπως σε γνώρισα" ?
Τι θα πει "σε προτιμούσα αλλιώς" ?
Δεν άλλαξα.
Η οπτική γωνία άλλαξε, κι έκανε μια συπεριφορά διαφορετική, αλλά τον χαρακτήρα τον άφησε ανέπαφο.
Το ωριμάζω δεν συνεπάγεται το αλλάζω.
Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν.
Βλέπουν διαφορετικές οπτικές γωνίες αλλά ο χαρακτρήρας, αυτός που έχει αποδειχθεί ότι μπορεί και να είναι κληρονομικός εν μέρη, δεν αλλάζει.
Μπορεί να αλλάξει η συμπεριφορά με λίγα λόγια ενός ατόμου, αλλά όχι οι προθέσεις και το ποιόν.
Και όποιος γυρίσει να σου πει ότι άλλαξες, ας τον να πάει στο διάολο.
Ας τον, γιατί ποτέ δεν ήξερε ποιος είσαι. 
Διότι εσύ -ναι, εσύ- αν γνώριζες ότι έμεινα η ίδια και ότι απλά άλλαξα κάποια σχέδια και κάποια ιδανικά, θα με κατανοούσες.
Κι αν δεν με κατανοούσες, θα προσπαθούσες τουλάχιστον να δείξεις μια συγκατάβαση.
Άσε με καλύτερα -παράταμε. 
Όπως έκανες δυο χρόνια πριν.
Άσε με καλύτερα, 
άμα δεν ξέρεις ποια στα αλήθεια είμαι. 

January 17, 2015

Βεβαίως

Κι αν είναι να τα κατακρίνουμε όλα, ας ζητήσουμε τουλάχιστον έλεος στο πάθος.
Σ' αυτόν τον στιγμιαίο έρωτα.
Σ' αυτό το συναίσθημα που, όπως και όλα τα όμοιά του, τα έχουμε συνδέσει με την ηδονή, και η ηδονή είναι αμαρτία. Είναι πόνος που μετέρχεται -συνάμα με τις συνέπειες.
Οπότε πώς να μην σε κατηγορήσουν?
Πώς να μην σε κατακρίνουν όλοι?
Για τα συναίσθηματα που καταδικάζουν, νιώθουν και ποθούν όλοι τους?
Για μια πράξη που όλοι -μα όλοι- ακόμη αμφιταλαντεύονται για το αν είναι μια πράξη ψυχικά συνειδητή ή για το αν είναι μια ψυχαναγκαστική ανάγκη του κορμιού.
Πώς να βάλεις το νου σου να διαλογιστεί εκείνη τη στιγμή?
Ο πόθος είναι έρωτας. Έρωτας στιγμιαίος.
Πώς να μην ρισκάρεις το παν για τη δόξα του έρωτα? Και μια, και δυο, και τρεις φορές. Διότι όπως είχα διαβάσει "Η καρδιά έχει περισσότερα δωμάτια και από ξενοδοχείο με πουτάνες".
Και το χειρότερο είδος πουτάνας, είναι αυτή που δρα με τα πρότυπα της κοινωνίας για να μην την διαπομπεύσουν.
Διοτι αυτή η γυναίκα πουλαει τον εαυτό της, όχι το κορμί της.

December 24, 2014

December 5, 2014

Μηδενίζω τις τελευταίες νύχτες πέφτοντας με τα μούτρα,
στο χορό,το αλκοολ, τα ξενύχτια.
Προσμένοντας μια ξεχασμένη ευχαρίστηση,
του παλιού μου εγώ.
Σαν ανοργασμική που σκύβει από συνήθεια, κι όχι από ηδονή.

December 4, 2014

Σ' έχω

Θέλω έναν έρωτα.
Θέλω κάποιον να πηγαίνουμε βόλτες μαζί τα πρωινά με ένα ζεστό καφέ στο χέρι.
Θέλω να φοράω μακριές φούστες και λουλούδια στα μαλλιά.
Να τρώμε μαζί παγωτό με γεύση τσιχλόφουσκα.
Θέλω να βλέπουμε ταινίες.
Θέλω να βλέπουμε πολλές ταινίες.
Θέλω να βλέπουμε πολλές ταινίες ενώ πηδιόμαστε.Σαν τα κουνέλια.
Να φοράμε μάσκες, να παίζουμε κιθάρα και να τραγουδάμε.
Θέλω να περπατάμε στον δρόμο και να γεμίζουμε τον αέρα σαπουνόφουσκες.
Θέλω να αγοράζουμε και μπαλόνια με ήλιον.
Να μαγειρεύουμε μαζί.
Πρωί. Μεσημέρι. Βράδυ.
Να κάνουμε μπάνιο με τις ώρες.
Θέλω να πηγαίνουμε ταξίδια χωρίς χρήματα.
Να καπνίζουμε βρώμικα τσιγάρα μέχρι να μην αναγνωρίζουμε κανέναν.
Να είμαστε εγώ κι αυτός, αυτός κι εγώ.
Να μου κάνει έρωτα και να μ' αρέσει, γιατί κείνος που μου τον πρωτοέμαθε, μ' έκανε πουτάνα.
Θέλω κάποιον να ξαπλώνουμε και να μένουμε αμίλητοι. Γιατί κρύβομαι πίσω απ' τις λέξεις και δεν θέλω να κρυφτώ.
Θέλω να μου φέρει ένα λουλούδι. Κι ένα ακόμα.
Θέλω να μου γεμίζει το ποτήρι με κρασί τ' απόβραδο και να μου το αδειάζει όταν ο ήλιος ανατείλει.
Να παίρνει φιλιά απ' τα χείλη μου και να αξίζει σταγόνες απ' τα μάτια μου.
Να μ' αγαπάει και λίγο. Πολύ.
Θέλω να κάνουμε πικ νικ στα γρασίδια.
Θέλω να πηγαίνουμε σε καρουσέλ και σε πέτρινες γέφυρες.
Θέλω να βγάζουμε φωτογραφίες τις ζωγραφισμένες πατούσες μας.
Θέλω να μετράμε τ' αστέρια.
Να μου δείχνει και τα φεγγάρια που λησμόνησα μακριά του.
Να πίνουμε ζεστή σοκολάτα και να γιορτάζουμε τον άγιο βαλεντίνο ένα μήνα αργότερα.
Θέλω να μένουμε ώρες αγκαλιασμένοι. 
Να μυρίζουμε το ίδιο.
Να πετάμε πέτρες στη θάλασσα που μας χωρίζει.
Θέλω έναν έρωτα.

Να με κρατάει, να με χαϊδεύει, να με παίζει, να του γλιστράω απ' τις παλάμες και να γίνομαι θρύψαλα. 

October 30, 2014

Αηδία.
Απέραντη, σιχαμένη αηδία.
Δεν ξέρω γιατί γράφω, δεν ξέρω καν πώς να νιώσω.
Βασικα,ψέμα,ξέρω γιατί γράφω.
Δεν γράφω πια γιατί θέλω -γράφω από ανάγκη.
Έχω ένα κόμπο στο στομάχι μου που με λυγίζει στα δύο. Θα έπρεπε να είμαι χαρούμενη γιατί όλα έχουν τελειώσει, αλλα απλά δεν μπορώ.
Νιώθω τόσο άσχημα με τον εαυτό μου και γι αυτό το λόγο θέλω να μείνω ολότελα μόνη μου, για να μην μοιραστώ αυτόν τον αισχρό εαυτό με κανέναν.
Θέλω να ξεράσω όλη τη λάσπη που με τάισαν, εκείνο το γαμημένο ξημέρωμα, που μου γάμησαν την αξιοπρέπεια, το δικαίωμα της επιλογής, τον εγωισμό, εμένα, και στιγμάτισαν ανεπανόρθωτα όλες μου τις σχέσεις και τις φιλικές και τις ερωτικές -αυτές που ήδη υπήρχαν κι αυτές που πρόκειται να υπάρξουν. Λες και δεν ήμουν αρκετά ψυχάκιας, λες και δεν είχαν περάσει αρκετά αγρίμια από πάνω μου, απλά μου έδωσαν μια και μ' έριξαν στον πάτο ψυχικά.
Υπάρχουν παιχνίδια που δεν κάνει να παίζει κανείς.
Αυτό που μ' ενοχλεί είναι ότι χάνω την πίστη μου, όχι τη θρησκευτική, την πίστη μου στους ανθρώπους, στο φιλότιμο, στην καλοσύνη. Κανείς δεν μπορεί να αναλογιστεί πόσο με πληγώνει που βλέπω ανθρώπους κενούς, ρηχούς κι αναίσθητους. Ανθρώπους που το μόνο που τους τρομάζει είναι ο θάνατος και όχι οι πράξεις που έκαναν στη ζωή τους. Είναι το χειρότερο είδος ανθρώπων -οι κομπλεξικοί άνθρωποι. Έχουν αγνή κακία μέσα τους, Δεν έχω συναντήσει πιο άρρωστο μυαλό από μυαλό κομπλεξικού. 
Όταν έλεγα ότι οι άνθρωποι ψάχνουν να πληγώσουν ο ένας τον άλλον γιατί είναι η μεγαλύτερη απτή απόδειξη ότι υπάρχουν, με έβγαζαν παρανοϊκή, αλλά δες. Δες. Συμβαίνει παντού. Συνέβη σε μένα. Θα συμβεί σε σένα -κανείς δε γλυτώνει.
Μα αυτό που μ' ενοχλεί παραπάνω απ' όλα είναι η συνειδητοποίηση του πόσο αδύναμος και πόσο ευαίσθητος χαρακτήρας είμαι, ζώντας τη ζωή μου πεθαίνοντας, πισωδρομώντας στις αναμνήσεις μου κάθε βράδυ, κερνώντας με ένα ποτήρι θάνατο.
Απ' την άλλη, βέβαια, άλλοι στη θέση μου θα έσερναν τα γόνατά τους μέχρι το νοσοκομείο να ζητήσουνε βοήθεια κι έπειτα θα έμπαιναν τρομαγμένοι κάτω απ' τα φουστάνια της μάνας τους.
Και τώρα που το σκέφτομαι, κάποιοι ήδη το 'χουν κάνει.

October 28, 2014

Η αλήθεια πονάει. Λένε.

Όλα αλλάζουν.
Διαμορφώνονται στον χρόνο και παρεξηγούνται.
Αλλά δεν είναι κακό.
Δεν είναι κακό ν' αλλάζουν οι άνθρωποι.
Γιατί οι άνθρωποι αλλάζουν σύμφωνα με το αν ταυτίζονται κι αν συμπορεύουν οι πορείες και οι στόχοι ζωής τους με τον άλλον.
Αλλά εγώ πετάω.
Πετάω σαν άγγελος, γιατί κανένας δεν έχει μείνει τόσο αγνός και ευάλωτος για να συνοδευπορευτεί.
Πετάω σαν άγγελος με μία άρπα.
Εκεί που δεν υπάρχουν οι διαφωνίες, οι καυγάδες, οι απιστίες, τα διαζύγια -τα φύλα.
Σου λέω είναι όμορφα εκεί.
Αλήθεια,
Μαθαίνω.
Πετάω στα πάρκα της Εδέμ, εκεί που τα παιδιά μορφώνονται χωρίς φραγμούς, χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς κακοποίηση. Εκεί που οι γονείς μαθαίνουν την διαπαιδαγώγηση και δεν σ'αφήνουν σ' έναν κόσμο έρημο και σκληρό, γεμάτο προκλήσεις που δεν μπορείς ν' αντιμετωπίσεις,
Που δεν σ' αφήνουν να καταπνίξεις μια κραυγή σ' ένα ποτήρι κρασί, για να βρεις μια γωνιά του ίντερνετ για να κλαφτείς, ένα χαρτί να εκφραστείς.
Λίγη τρυφερότητα ρε γαμώτο.
Ένα γαμώτο για να δει κάποιος τα δάκρυα που φύτρωναν σαν τριαντάφυλλα κι έκαιγαν την σάρκα σου μεγαλώνοντας σαν μπελαντόνες, 
Κι αν όλα είναι υπερβολή, ο τρόπος μου είναι μια ταπεινή έκφραση.
Και είναι η αλήθεια.
Εκείνη η καριόλα που συνέχεια κρύβεται, που συνέχεια κατακρίνεται, που συνέχεια γονατίζει.
Που εύκολα καίγεται εάν η σκέψη σου ψήνεται.
Δεν ξέρω για σένα, αλλά εγώ μαθαίνω- μεγαλώνω.
Κι όσο μεγαλώνω, μαθαίνω,
Και όσο μαθαίνω αντιλαμβάνομαι και καταλαβαίνω. Πλήγωσα και ζητάω συγνώμη.
Και μην αυταπατάσαι -με πλήγωσαν εξίσου και χειρότερα.
Πολύ χειρότερα.
Πολλοί άνθρωποι μου φέρθηκαν σκάρτα, καρδιά μου. 
Μα τους συγχωρώ.
Γυρνάω την ψυχή μου ανάποδα και τους συγχωρώ.
Γιατί δεν μου έχει μείνει τίποτε άλλο και το να γυμνάζεις την ψυχούλα σου δεν είναι εύκολο πράγμα.
Πληρώνω για λάθη που δεν είχα διαπράξει και γονατίζω για αμαρτίες που δεν έχω γευτεί.
Αλλά κάθε τι στον καιρό του, λένε.
Και έρχεται και η δική σου σειρά.