How can you compare the fresh,juicy, kissable lips of a woman with those of a man?

Και μια απ' αυτές τις μέρες ήτανε που έχασα τα μυαλά μου.
Κι αποτρελάθηκα.
Τόσες μέρες, είχα βρει το νόημα της ζωής.
Ούτε πολλές έγνοιες ούτε τίποτα.
Και εψές ξεπετάχτηκε μια φωτογραφία της και την είδα.
Μου γάνιασε την ψυχή.
Αχχ, πλανεύτρες όλες.
Ύπουλα πλάσματα.
Τόσες μέρες στην μοναξιά μου.
Τι όμορφα που περνούσα.
Κι έγινε αυτό.
Και βγήκα με παρέα μπας και ξεχαστώ αλλά τίποτα.
Τσααακ, μου σκίρτησε ξανά την καρδούλα με το τόξο του, αυτός ο αδαής, ο φτερωτός, ο δαίμονας.
Και με έπνιξε το παράπονο.
Κι άντε πάλι να βασανίζομαι.
Να την βγάλω απ' το μυαλουδάκι μου πρέπει.
Και τα φιλιά δεν βοηθούνε, το κάνουνε χειρότερο.
Άμα φύγει ο έρωτας, εκεί, εκεί έρχεται η καλοπέραση.
Αχχ τι ωραία ήτανε στην αρχή.
Που μετά από ξενύχτια αγαπιόμασταν στις δέκα το πρωί, με τον ήλιο πάνω απ' τα ζαλισμένα κεφάλια μας.
Και μετά ο πούστης ο δαίμονας τα χάλασε όλα.
Μη με συμμερίζεστε όμως, δε χρειάζεται.
Η έγνοια του έρωτα, όταν δεν είσαι ερωτευμένος, φαντάζει μικρή.
Αλλά δεν είναι.

Μόρα

Έχασες την ισορροπία σου και φοβήθηκες, το ξέρω.
Φύγε λοιπόν.
Πάρε ξανά το μετρό και επέστρεψε σπίτι σου.
Βάλε συρματοπλέγματα, απαγορευτικά, ύψωσε τοίχους.
Ζήσε σε ένα αύριο τσακισμένο απ' το πρέπει.
Τι άχρηστη λέξη.
Ήθελα να 'ξερα ποιος την πρωτοσκέφτηκε.
Να του κάτσω ένα χαστούκι και να του πω ότι πέρασε από τούτον εδώ τον κόσμο και δεν έζησε τίποτα.
Πρέπει για ποιόν?
Για τον κόσμο? Για τη μάνα σου ? Για τη φήμη και το παρουσιαστικό σου?
Πάντως όχι για σένα.
Εμένα μ' αρέσει το τώρα.
Δεν έχω τους στόχους που θα έχω αύριο, δεν επιδιώκω τίποτα που θα επιδιώξω αύριο και δεν περιμένω κανένα πρέπει να με υποτάξει.
Εμένα μ' αρέσει το τώρα.
Το τώρα, εδώ, μαζί σου.
Να λυγίζω, να πέφτω, να σέρνομαι στα πατώματα από έρωτα, μη μου βάζεις τον εαυτό σε καλούπια, δεν μπορώ, τι θέλεις, γιατί πας να με αλλάξεις, σαλεύει το μυαλό μου, έλα μην το σκέφτεσαι, κάτσε στο κρεβάτι μαζί μου και γέμισέ μου το ποτήρι, κάνε κι ένα τσιγάρο να χαθούμε λιγάκι η πραγματικότητα με πνίγει κι εσύ με βουλιάζεις ολοένα και παραπάνω μέσα της.
Τίποτα. Μηδέν.
Γύρνα στην αποστειρωμένη ζωή σου, κλείσε την πόρτα του κλουβιού σου με δύναμη, να κάνει κρότο, μήπως και ξυπνήσεις.

Ties

Άνοιξα τα μάτια μου με δυσκολία, αφήνοντας τις μεσημεριανές αχτίδες ηλίου να εισέλθουν στο οπτικό μου πεδίο
Δεν μπορώ να ξανακοιμηθώ.
Ο μεσημεριανός ύπνος με κουράζει παραπάνω θαρρείς.
Μα ήμουν κουρασμένη, στο πόδι όλο το πρωί.
Λίγο κοντοστάθηκα να πιω έναν καφέ στο πάρκο συντροφιά με το καινούριο μου βιβλίο.
Πόσες εμμονές μου δημιουργήθηκαν πάλι?
Τι σκοτωμούς, τι έρωτες -ω θεέ- οι έρωτες, τι ηδονικά όμορφα γραμμένο που είναι.
Εγώ, που χλεύαζα την ιδέα του έρωτα στην ολότητά της, έμελλε να συνειδητοποιήσω πόσο κλασσική υποκρίτρια υπήρξα.
Σαν να αρχιζει να συννεφιάζει.
Εαν δεν σηκωθώ τώρα θα χασω όσο ήλιο απέμεινε μέχρι το απόγευμα.
Το σκέφτομαι και ματαιώνομαι.
Άσε που θέλω να περάσω και λίγο χρόνο ξύπνια μέσα στο σπίτι, μιας και το βραδυ έχω κανονίσει να βγω -η βραδινή μελαγχολία δεν αντέχεται σε συνδυασμό με την μοναξιά, βλέπετε.
Φυσάει.
Σα να κρυώνω.
Που είσαι?

Όταν κάτι σε χαλάει το καταστρέφεις, αυτό ξέρω

Και παραδόξως, με πολύ προσπάθεια, όντως δουλεύει. Γιατί κακά τα ψέμματα. Όσο δύσκολο είναι να παραμένεις δυστυχισμένος τόσο, και ακόμη δυσκολότερο, είναι να είσαι χαρούμενος.

Καταρχάς λοιπόν άφησα στην άκρη τραυματικές αναμνήσεις -που ήταν και το πιο δύσκολο εντέλει.
Απομακρύνθηκα από άτομα που με έκαναν να νιώθω ανασφαλής και άβολα όπως επίσης εγκατέλειψα την προσπάθεια να επενδύω πολλά σε σχέσεις.
Σταμάτησα να σκέφτομαι μανιωδώς το μέλλον, με αποτέλεσμα να διώξω το αρρωστημένο άγχος που συνηθίζω να κουβαλάω και δεν με άφηνε να αντεπεξέλθω σε πολλές απ' τις υποχρεώσεις μου.
Πήρα απόφαση ότι οι ζωές μας δεν βασίζονται σε κάποιο άρρωστο σενάριο που έγραψε ένας ψυχάκιας θεός, αλλά σε ένα άρρωστο σενάριο που γράψαμε εμείς, μόνοι, ολομόναχοι -ίσως με την παρηγοριά ότι το κάναμε υποσυνείδητα. 
Άρχισα να διαχειρίζομαι σωστα (!) τα χρήματά μου και -παρά την ενόχληση που μου προκαλεί- έφτιαξα ένα εβδομαδιαίο πρόγραμμα που (όσο μπορώ) το τηρώ, και για να είμαι ειλικρινής, με βοήθησε.
Έχω καταφέρει να ηρεμώ τον εαυτό μου, έχω ελαττώσει τις εκρήξεις θυμού και η κυκλοθυμία μου σταμάτησε να είναι τόσο έντονη, έχω κόψει την υπερβολική κατανάλωση αλκοολ και -το καλύτερο- τα φαστ φουντ.

Όταν αντιλαμβάνεσαι πραγματικά ότι το κυρίως πρόβλημα δεν είναι γύρω σου αλλά μέσα στο κεφάλι σου, όλα φαντάζουν πιο εύκολα. Και αυτό το είπε ένας φαινομενικά αντιπαθέστατος κι εριστικός νεαρός που κατέληξε εντέλει να γίνει ο καλοκαιρινός μου έρωτας για τρία βράδια στη Χαλκίδα, που δεν θα αντάλλαζα για τίποτε στον κόσμο. Σε δύο μέρες γνωρίστηκα με ένα ατομο όσο δεν έχω γνωριστεί με άτομα που ξέρω χρόνια. Το μόνο που με ξενερώνει είναι ότι το πρώτο μας φιλί το δώσαμε ενώ έπαιζε ντεθροκ. Ωστόσο οι επόμενες βραδιές μας είχανε ένα ωραιότατο μπλουζ και τζαζ σάουντρακ που έκανε το καρδουλίνι μου να πεταρίζει. Έπρεπε να τον πάρω μαζί μου. Νιώθω τόσο άνετα μ' αυτόν που μπορώ άφοβα να του καταστρέψω τον εγκέφαλο με οτιδηποτε περνάει απ' το μυαλό μου. Υπομονή. Το καλοκαίρι αδημονεί να επιστρέψει.

Το μόνο που με ανησυχεί είναι ότι περνάω πολύ χρόνο μόνη μου και ίσως να μην μου βγει σε καλό. Ειδικά όταν αναπολώ στιγμές άφθονης κι ακατέργαστης τρέλας στην Κομοτηνή -Χ.Ε.Π.Α σε σένα αναφέρομαι- μιας και εδώ είναι λίγο άτονα και μελαγχολικά προς το παρόν.
Ελπίζω η καλή μου διάθεση να κρατήσει όσο περισσότερο μου επιτρέπουν οι συνθήκες.

Άλλωστε πάντα θα υπάρχει κάτι να καταστρέψεις.
Και πάντα κάτι να λείπει.

Für Cassy

I often have this dream

In prehistoric times

I can hear you screaming

I chase the bear

And you're not afraid anymore

When I wake up

There's no bear

But you're still afraid

And I'm not a bear hunter

I don't dare to move, I don't live, whatever I do is a disaster

I would love to set out to chase the bear away

And for you, to not be afraid anymore

Τhere’s no sin I haven’t committed and I’m ready to do it all again

Κάποιοι άνθρωποι μαζεύουν γραμματόσημα ή καρτ ποστάλ απ' τα μέρη που επισκέπτονται.
Εγώ συλλέγω αναπτύρες από εραστές.
Μ' αρέσουν οι αναπτύρες. Όταν τελειώνει ο ένας δεν κάνεις τον κόπο να τον ξαναγεμίσεις.
Παίρνεις άλλον.
Κάθε φορά.
Κάποια στιγμή αυτό το φθηνό φετίχ πρέπει να σταματήσει. Ή και όχι. Αυτό που πρέπει να σταματήσει είμαι εγώ, που συνεχίζω να περιπαίζω τον δικό σου αναπτύρα νευρικά στην παλάμη μου.
Όλες οι στιγμές μας συγκεντρώθηκαν στο σήμερα και η βραδιά μου απέκτησε οργασμική σημασία.
Ή κάπως έτσι τέλος πάντων.
Στο 'χα ξαναπεί, θα θυσίαζα κάθε ίχνος έρωτα απ' το κρεβάτι μου, μόνο να πίναμε μαζί ένα τσιγάρο.

Τίτλοι Τέλους

Ονειρεύτηκα παράδεισους εκστατικούς με δίδυμα φεγγάρια και λαμπερούς ήλιους.
Αχτίδες ηλίου να αγγίζουν τα παγωμένα άκρα ενός μουδιασμένου σώματος.
Ονειρεύτηκα κάθε είδους κόλαση, αφόρητα βασανιστική κι ένα σκοτάδι, χειρότερο απ' αυτό της ψυχής σου.
Φωτιές που υψώνονται θριαμβευτικά μπροστά σου και σε καταπίνουν με μιας, εκπνέοντας μια ασίγαστα ακαταμάχητη δίψα για χάος και καταστροφή.
Ονειρεύτηκα εσένα-

Τι μαλακίες. Άδικος κόπος. Δεν μπορώ να γράψω. Δεν μπορώ να σκεφτώ. Γαμώτο, δεν μπορώ να γράψω, γαμώτο. Κλάψα και μαλακίες συνέχεια.

Η έμπνευση χάθηκε στο τελευταίο αντίο -το δικό μου.
Ίσως να έφυγε κι ο εαυτός μου μαζί σου. 
Οι στιγμές.
Μα πώς εξαυλώνονται τόσο εύκολα οι στιγμές.
Μην το παίρνεις πάνω σου.
Δεν είναι που μου λείπεις.
Είναι που αρχίζω να ξεχνάω.
Τον τρόπο που μιλάς.
Που εκφράζεσαι.
Που κινήσαι.
Που κάνεις έρωτα.

Μαλακίες. Οχι, σοβαρά, μαλακίες. Θέλω να γίνω συγγραφέας. Οι συγγραφείς είναι σάπιες, λευκές σελίδες. Σάπιες, λευκές σελίδες συναισθημάτων που ποτέ δεν βίωσαν και ποτέ δεν πρόκειται να βιώσουν. Δεν μου λείπει κανείς. Δεν αισθάνομαι, δεν νιώθω, τίποτα. Όλα στο μυαλό μου είναι. Δημιουργήματα. Στη φαντασία μου -στη δική σου φαντασία- προσπαθώντας να γράψω κάτι 'πιασάρικο' για ν' αγγίξω την εφήμερη ψυχή σου. Ολα ψέματα. Βαρέθηκα να γράφω ψέματα και αμπελοφιλοσοφιμένες, και καλά ψαγμένες, ρητορικές μαλακίες της πούτσας. Οι συγγραφείς είναι ψεύτες. Οι συγγραφείς είναι διψασμένοι ψεύτες. Απομιζούν το κάθε βίωμα, την κάθε ανάμνηση, είτε δική τους είτε κάποιου άλλου, μόνο και μόνο για να μπορούν να το βάλουν σε μια σειρά και να γεμίσουν μια κενή σελίδα. Βαδίζουν μηχανικά στις γραμματοσειρές ζώντας κάτι υπερβολικά κάλπικο. Γράφουν και καίγονται. Καίγονται, καίγονται, καίγονται.

Γιατί η φαντασία δεν ικανοποιεί την πραγματικότητα.

 

Και η αλήθεια είναι ότι δεν ονειρεύτηκα τίποτε.
Κανέναν παράδεισο και καμία κόλαση.
Δεν ονειρεύτηκα τίποτα.
Έβλεπα εσένα να ονειρεύεσαι.
Επειδή δεν ονειρευόσουνα εμένα.
Κι εγώ απλά είμαι εδώ για να τα καταγράψω.
Έναν ωκεανό ντυμένο με λέξεις.
Με κύματα να βαράνε με μανία βράχια, μ' όρκους κι υποσχέσεις.
Κι άρρωστες σκέψεις, σκεπασμένες ζεστά, ύπουλα, κάτω απ' τη ζεστή αμμουδιά.
Οι τίτλοι τέλους των ονείρων σου, που ίσως και να αντικατοπτρίζουνε εμένα και το άρρωστο εγώ μου που στέκεται πάντοτε εμπόδιο.