La tristesse durera toujours

Ρε γαμημένο, μ' ακούς γαμημένο,

εννέα χρόνια πάνε κι ακόμα σε υπομένω,
ρε γαμημένο, ακούς γαμημένο, τέλειο θύμα μ' έκανες γι ανθρώπους που κοιτάνε το συμφέρον,
ρε ξεφτιλισμένο, αναθεματισμένο,
κάθε φορά που ακούω "στο μυαλό σου είναι όλα", πεθαίνω,
στο μυαλό είναι, ναι, στο μυαλό,
σιχαμενο έντομο που μου τρώει λίγο λίγο το εγώ,
ρε γαμημένο, μ' ακούς γαμημένο, 
φθονώ, ζηλεύω τους ανθρώπους με τ' αληθινό το γέλιο,
ρε καταραμένο, διαολεμένο,
τα χάπια με κατέστειλαν, δε τα θέλω, μ' αρρωσταίνουν,
ρε γαμημένο, μ' ακούς γαμημένο,
βαρέθηκα να έρχεσαι στα ξαφνικά εκεί που δεν το περιμένω,
ρε ξεφτιλισμένο, αναθεματισμένο,
ψυχή να μην είχα, να μη σε υποφέρω,
έχεις κολλήσει πάνω μου, με σκάβεις σαν ρυτίδες,
μισητή και μονάκριβή σου αγάπη είμαι,
η πουτάνα, η καριόλα,
με γυροφέρνεις, μ' αγκαλιάζεις, 
ή θα σε πεθάνω ή θα με πεθάνεις,
έστω να νιωσω τη στερνή χαρά,
μαζί μου να σε πάρω,
ρε γαμημένο,
μ' ακούς γαμημένο?
μέχρι να νιώσω το ξεψύχισμά σου στ' αυτί,
είμαι εδώ ακόμα,
και σε περιμένω.

Tumbling

Είμαι απίστευτα εγωκεντρική.
Εγωκεντρική με την έννοια του ότι μ' αρέσει να μιλάω για μένα, μ' αρέσει να γράφω για μένα, μ' αρέσει να ζωγραφίζω για μένα, σε μια αέναη προσπάθεια ανακάλυψης του έσω εαυτού.
Καθόλου δε με νοιάζει εν τέλει αν θα ζήσω -αν θα ζήσω όπως θέλω, αν θα ζήσω όσο θέλω.
Είμαι ένα διαολεμένο ζώο, υποδουλωμένο στην επιρρέπεια, που έπειτα από χρόνια, αυτό που μοχθεί με λύσσα να καταφέρει περισσότερο απ' όλα, εις μάτην, είναι να πει, να γράψει και να ζωγραφίσει τι σκέφτεται και τι αισθάνεται. 
Τίποτα δε λαχτάρησε η ψυχή μου παραπάνω απ' αυτό το θεϊκό ταλέντο που έχουν κάποιοι: τη δυνατότητα να εκφραστούν.
Αν πίστευα σε κάτι, θα ορκιζόμουν ότι ουδείς δεν ένιωσε τόσο ζωντανός κι ολοκληρωμένος,  όσο όταν κατάφερε να εκφράσει ακριβώς τι διάολο συμβαίνει στο παλαβό του το κεφάλι. Όχι απαραίτητα σε τρίτους, στον ίδιο μονάχα.
Κι όλοι κρύβουμε έναν ζωντανό κι ολοκληρωμένο άνθρωπο μέσα μας.
Αλλά ποιος στ' αλήθεια μπορεί ν' αντέξει το βάρος του να είναι ένας τέτοιος άνθρωπος?
Για τι άλλο τάχα να προσπαθήσεις έπειτα?
Άλλωστε τι είναι ο άνθρωπος αν όχι ένα χάος με μια καρδιά αφηνιασμένη, γεμάτη σύγχυση κι αχόρταγη για περιπέτεια και πάθος. Το δίχως άλλο, τη θέλουμε τη φρενίτιδα της φρίκης στο μυαλό μας, το μπέρδεμα για να έχουμε κάτι να λύσουμε, για να αδράξουμε την κάθε μέρα, μπήγοντας τα βρόμικα και ταλαιπωρημένα νύχια μας μέσα της.   
Διάολε.
Αν μπορούσα να  γράψω θα το εξηγούσα καλύτερα.
   

Before Midnight

"Well, what I miss the most about him is the way he used to lie down next to me at night. Sometimes his arm would stretch along my chest and I couldn’t move. I even held my breath. But I felt safe. Complete. 
And I miss the way he was whistling, walking down the street, and every time I do something I think of what he would say: “Well it’s cold today, wear a scarf”. 
But lately I’ve been forgetting little things, he’s sort of fading.
I’m starting to forget him,
and it’s like losing him again. 
So sometimes I make myself remember every detail of his face.
The exact color of his eyes, his lips, his teeth, the texture of his skin, his hair.
And sometimes -not always- but sometimes, I can actually see him - It’s as if a cloud moves away and there he is, like I could almost touch him.
But then the real world rushes in and he vanishes again. 
Well, I did this every morning when the sun was not too bright outside - the sun somehow makes him vanish- as he appears and he disappears like a sunrise or a sunset,
or anything so ephemeral, just like our life.
We appear and we disappear and we are so important to some, 
but we are just passing through."

La Decadence

Θύτης.
Θύμα.
Η "αθωότητα" φεύγει αναλογικά.
Ο ένας χάνει τη δική του,
κλέβοντας μια που δεν του ανήκει,
επομένως, δεν μπορεί να την κρατήσει,
διότι δεν του δόθηκε εξαρχής για να την κατέχει.
Ο άλλος μένει γονατισμένος,
σαστισμένος μπροστά σε ό,τι αγνό κι όμορφο,
φτερούριγε μακριά,
εμπρός του.
Καταδικασμένοι και οι δυο να ζουν έναν μαρτυρικό,
φαύλο κύκλο ζωής,
που θα σπάσει μόνο για τον Θύτη,
ο οποίος το μόνο που θα είναι ικανός να πράξει στη ζωή του,
δίχως τύψη καμία,
ειναι η αυτοκτονία.
Ενώ το Θύμα,
καταραμένο να βηματίζει ακόμη,
γύρω-γύρω,
ξανά και ξανά,
παρά την καταρρακωμένη, καημένη φύση του,
νιώθει δυνατό, ισχυρό,
κι αδάμαστο.
Διότι είναι λεύτερο,
καθότι έχει χάσει αυτό π' ονομάζουμε Ελπίδα.
Και περπατάει,
λαχανιάζει,
αγκομαχάει,
σέρνεται,
τρέχει στον κύκλο της ζωής.
Καθώς έναν άνθρωπο που δεν τον ενδιαφέρει το θαύμα της ζωής,
τι ενδιαφέρον να του προκαλέσει η λύτρωση του Θανάτου? 

Και με αφορμή ακόμη ένα κοντινό μου πρόσωπο που αποδήμησε τις προάλλες: Πρέπει να καταπολεμάς και να εξουδετερώνεις τους εσωτερικούς σου δαίμονες. Αν αντ' αυτού προσπαθήσεις να συμφιλιωθείς μαζί τους και τους αγκαλιάσεις, να 'σαι σίγουρος, θα σ' αγκαλιάσουν κι εκείνοι. Κι έπειτα είναι αδιανόητα δύσκολο να ξεφύγεις απ' τον σφιχτό τους κλοιό. 

Misogyny

~The post is a work of fiction. It does not represent myself or anyone living~

I had many sex partners despite my youth.
If I'm 24 years old, then the guys I've been with, are twice my age in number.
I love the cock. I hate the cock. I even want a cock myself.
I've fucked with poets, with artists.
I've fucked with revolutioners.
I've fucked with policemen.
I've fucked with virgin perverts in puberty and with sinful perverts at middle-age.
I've fucked with happy people and with depressive ones.
And the only thing I kept from them, is the bitter taste of disgust in the end of my tongue every time they layed their bodies on mine and a single tear in the end of my eye when the pleasure and the delightfull rapture after the orgasm was gone. It's funny when I think about what a pal once told me: That, periphrastically, the orgasm in french is called "la petite mort" which referes to "the little death". 
That was all I ever craved from them. That little death. The more depressed I was the more intense the orgasm.
Instead, they yearned all kinds of different things.
The poets desired inspiration. The artists the lack of loneliness. 
The young desired experience and the old desired reassurance.
Some of them loved me. Some of them thought they did. They actually hated me. They could not keep up with who I am, they were possessive -and it's not in my nature to be owned.
But I could not keep up with all of them, either. Especially with the ones that tended to be more social. The ones that insisted on talking and asking about me, because eventually they would try to show me their affection. So I just interrupt their monologue in the early begining, stroking them gently 'till they become silent again, 'till their manhood starts to grow.
It's strange how much I enjoy this ecstatic sensation of sex and yet when it's over I'm left completely disgusted and eternally unsatisfied, filled with self-hatred and shame. People say you cannot get the whole aspect and pleasure of sex without the element of love. Well, when it comes to me, the element of love shuts down the pleasure. If I develop romantic feelings for someone I'm no longer sexually attracted to them.
There's nothing gentle and there's no love for me in sex. So that's why I compare it with a powerfull drug. It's like the first time I did heroin. When you inject it, in the begining, when the drug hits your blood, it feels like floating while falling, and then just imagine the best orgasms you've ever had, put them in line, and let them last for a couple of hours.  That's how it feels. And then, the sensation goes awfully off. It leaves you completely alone with the niddle still attached to your vein, reminding you the only thing that's left. Detestation and loathing towards yourself. 
That's heroin.
That's sex.
That's la petite mort of mine.