Dear Diary

Πριν ξεκινήσετε να διαβάζετε το κείμενο, θέλω να αδειάσετε το μυαλό σας τελείως. Δεν είναι ένα ποίημα, ούτε ένα όμορφο δοκίμιο που θα αλλάξει κάτι μέσα σας ή στη ζωή σας. Θέλω να αδειάσετε το νου σας και τη μνήμη σας, διότι αυτό το κείμενο είναι μια μετεμψύχωση. Θέλω να φανταστείτε τον εαυτό σας στη θέση μου και να τον εναποθέσετε ακριβώς εκεί, γεμίζοντας το σώμα σας με το είναι μου και την ψυχή μου. Διαβάστε αργά την κάθε πρόταση, δημιουργώντας εικόνες και αναμνήσεις όσο πιο πολύ μπορείτε.

Το όνομά μου είναι Λήδα. Το πήρα απ' τη γιαγιά μου, απ' τη μεριά της μητέρας μου. Έχω λίγες αναμνήσεις από εκείνη, μας άφησε όταν ήταν αρκετά νέα. Αν κλείσω τα μάτια μου δυνατά μπορώ να δω το γλυκό της χαμόγελο καθώς απλώνει ασπροσέντονα στην αυλή, με τον ανοιξιάτικο αέρα να τα ανεμίζει ελαφρώς και τον πρωινό ήλιο στο βάθος να φωτίζει τη λεπτεπίλεπτη φιγούρα της. Θυμάμαι την έντονη μυρωδιά του πράσινου σαπουνιού που ανέδυαν τα μακριά, γκρίζα μαλλιά της κάθε φορά που έμπαινε στο δωμάτιό μου στο χωριό και ξάπλωνα το κεφάλι μου στον ώμο της για να μου διαβάσει ένα παραμύθι. Είναι απ' τις πιο δυνατές και όμορφες αναμνήσεις μου. Ίσως να είναι και η μόνη δυνατή και όμορφη ανάμνηση που διαθέτω.

Έχω πράσινα μάτια, λευκό δέρμα ζωγραφισμένο με σκόρπιες φακίδες και πυρόξανθα μαλλιά. Αυτά τα πήρα απ' τη μητέρα μου. Μια όμορφη, δυναμική γυναίκα, που τα βγάζει πέρα έχοντας όλο το πακέτο, παιδιά καριέρα, ερωτική ζωή. Ήταν καλή μητέρα και καλή επαγγελματίας. Είναι ο άνθρωπος που κανείς δεν έχει παράπονο απ' αυτόν. Ο μόνος που πιστεύει ότι δεν ειναι αρκετά καλή ειναι εκεινη. Είναι άπληστη και ματαιόδοξη. Είχα διαβάσει κάπου ότι ο άνθρωπος χωρίς να έχει "θέλω" δεν έχει ζωή, νεκρώνεται. Η μητέρα μου είναι το αντίθετο. Θέλει, θέλει, θέλει συνεχώς και προσπαθεί να φτάσει όλο και παραπέρα αναμένοντας έναν κάποιον μεγάλο θρίαμβο στη ζωή της ο οποίος δεν έρχεται ποτέ. Τη θυμάμαι χαρακτηριστικά να αστειεύεται λέγοντας πώς με ονόμασε έτσι όχι λόγω της γιαγιάς μου, αλλά λόγω της μυθολογικής Λήδας, της μητέρας της ωραίας Ελένης της Σπάρτης, σαν συμβολισμός "το άτομο που γεννά την Ομορφιά". Αρκετά οξύμωρο τώρα που σκέφτομαι τον εαυτό μου. 

Έχω κατάθλιψη. Αυτό το πήρα απ' τον πατέρα μου. Ούτε εκείνον τον γνώρισα πολύ αλλά ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος, ωστόσο. Ή τουλάχιστον έτσι έμοιαζε στα παιδικά μου μάτια, όταν παίζαμε κυνηγητό στην αυλή του σπιτιού κι έτρεχα, μισό μέτρο ύψος κοριτσάκι, φορώντας μόνο τη μια κάλτσα μου στο πόδι. Το γέλιο του ήταν σίγουρο και δυνατό και έφτανε ως τα μάτια του, με τις ρυτίδες έκφρασης ν' αγκαλιάζουν στοργικά του περίγραμμά τους. Λίγοι άνθρωποι γελάνε μέχρι τα μάτια. Έτσι ξεχωρίζεις αυτούς που γελούν αληθινά. Έπειτα ήρθε μια στιγμή, ένα ξημέρωμα Σαββάτου που είχα ξυπνήσει από έναν εφιάλτη και τρύπωσα στο δωμάτιο των γονιών μου για να μπω ανάμεσά τους κάτω απ' τα ζεστά σκεπάσματα. Εκείνος είχε ήδη ξυπνήσει και στεκόταν όρθιος κοιτάζοντας έξω απ' το μπαλκόνι την όμορφη παλέτα τ' ουρανού, έτσι όπως παίζουν οι αποχρώσεις του μπλε και του κόκκινου, λίγο πριν ανατείλει ο ήλιος. Ξάπλωσα δίπλα στη μητέρα μου και αποκοιμήθηκα κοιτάζοντάς τον να αγναντεύει τον κόσμο. Και όταν ξύπνησα, δεν ήταν πια εκεί. Θα μπορούσα να σας πω ότι μας παράτησε και έφυγε μακριά. Ή ότι αυτοκτόνησε. Ή ότι διένυε το τελευταίο στάδιο του καρκίνου που τον βασάνιζε και τελικά τον σκότωσε. Αλλά δεν έχει σημασία ποια είναι η αλήθεια. 

Τα εφηβικά μου χρόνια ήταν δύσκολα και πυροδότησαν έναν φαύλο κύκλο κακού ψυχισμού. Οι συμμαθητές μου με θεωρούσαν περίεργη, οπότε με έκαναν να αισθάνομαι περίεργη. Αργότερα με θεωρούσαν άσχημη. Και με την ελευθερία του λόγου που έχουν όλοι σαν κατοχυρωμένο δικαίωμα, δεν έχαναν ευκαιρία να το εκφράζουν. Η εφηβεία δεν με κολάκευε ιδιαίτερα βλέπετε. Ήμουν άσχημη, οπότε έπρεπε να με βρίσουν. Ήμουν άσχημη, οπότε έπρεπε να με φτύσουν. Κυριολεκτικά. Ήμουν άσχημη, οπότε έπρεπε να το γράφει επάνω το θρανίο μου. Ήμουν άσχημη, οπότε έπρεπε να με χτυπήσουν. Ήμουν άσχημη, οπότε έπρεπε να μου βγάλουν με τη βία τα ρούχα μου και να με ξεφτιλίσουν. 
Ήμουν δεκατεσσάρων χρονών.
Δεν μπορούσα να το πω στη μητέρα μου, γιατί ντρεπόμουν. Δεν ήθελα να ξέρει ότι είναι το δικό της παιδί  που κοροιδεύουν στο σχολείο. Δεν μπορούσα να το πω στους φίλους μου, γιατί δεν είχα. Το είχα πει σε μια εκπαιδευτικό που με τη σοφία και την παιδεία που την διακατείχαν με συμβούλεψε να μη δίνω σημασία και στο τέλος θα βαρεθούν. Όχι αγαπητοί αναγνώστες. Οι έφηβοι δε βαριούνται. Οι έφηβοι οργίζονται παραπάνω.
Έπειτα ακολούθησε μια αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας και κάτι χιλιάδες συνεδριάσεις με ψυχολόγους που με ανάγκασε η μητέρα μου να παρευρεθώ, ωστόσο δεν απέδωσαν γιατί αρνιόμουν κατηγορηματικά να μιλήσω με τους ψυχολόγους. Μετά από πέντε διαφορετικούς ψυχοθεραπευτές και ατέλειωτες ώρες νεκρικής σιγής από μέρους μου, η μητέρα μου σταμάτησε την προσπάθεια. Τότε μόνο συνεργάστηκα. Όταν με άφησε να επιλέξω μόνη μου. Η διάγνωση ήταν κλινική κατάθλιψη. Όπως ακριβώς και ο πατέρας μου.

Στα δεκαεφτά μου, όταν η εφηβική ακμή με είχε εγκαταλείψει όπως και οι προσομοιώσει βάρους, και τραβούσα με ευκολία τα βλέμματα του αντίθετου φύλου, κατάλαβα ότι δεν είμαι άσχημη. Το κατάλαβα εγκεφαλικά δηλαδή, όχι συναισθηματικά. Κοιτούσα στον καθρέφτη και έβλεπα μια όμορφη, νέα κοπέλα. Ωστόσο στο μέρος του εγκεφάλου μου, εκεί που δημιουργούνται τα συναισθήματα, η λέξη "άσχημη" συνέχισε να στρυφογυρνάει συνέχεια. Φανταστείτε το σαν μια σβούρα που αγνοεί τους νόμους της φύσης και συνεχίζει να σβουρίζει ακούραστα, ακατάπαυστα αρνούμενη να κόψει ταχύτητα και να πέσει ευλαβικά στο πλάι. Δεν μπορείς να μην το σκέφτεται, γιατί είναι πάντα εκεί, εξουθενωτικό κι ακούραστο. Όπως ακριβώς και όλη η έννοια της κατάθλιψης.
Η πρώτη μου σεξουαλική εμπειρία λοιπόν, ήταν γύρω σ' αυτήν την ηλικία. Δεν ήταν καμία σεξουαλική ορμή αυτό που με ώθησε, ήταν πιο πολύ αγνή περιέργεια. Φοιτητής, τον γνώριζα λίγες ώρες, πήγαμε σπίτι του, μέσα-έξω, πόνος, αυτά. Όταν κατάλαβε ότι ήταν η πρώτη μου φορά, ζήτησε συγνώμη, και ακολούθησε η δεύτερη φορά που ήταν πιο τρυφερός. Δεν μου έκανε καμία διαφορά. Ανηδονία. Μάζεψα τα πράγματά μου και έφυγα. Έπειτα ακολούθησαν κι άλλες φορές, η μία πιο αδιάφορη απ' την άλλη, οι άντρες άλλοι πιο συναισθηματικοί, άλλοι όχι, δεν μου δημιούργησαν ποτε κανένα απολύτως συναίσθημα πέραν της λύπησης και της αυτολύπησης.

Όταν τα έβγαλα πέρα με τις Πανελλήνιες είχα ήδη αποφασίσει ότι θέλω να γίνω ψυχολόγος. Δεν είχα τόσο καλές εμπειρίες με το επάγγελμα, ωστόσο είχα το σύνδρομο του Θεού και μια ανάγκη να βοηθήσω άλλους ανθρώπους και να γνωρίσω καλύτερα τον εαυτό μου. Έτσι κι έγινε. Είμαι φοιτήτρια ψυχολογίας, τεταρτοετής και έπειτα από άπειρες διαλέξεις, εθελοντισμό και πρακτική σε κλινική είμαι αποφασισμένη να μη βρω δουλειά σαν ψυχοθεραπευτής. Όσο πιο μακριά γίνεται να είμαι από εκείνους. Εκείνους που μου μοιάζουν. Δεν ξέρω αν κατάφερα να γνωρίσω καλύτερα τον εαυτό μου ή αν απλά γέμισα με παραπάνω ερωτήματα.

Τώρα θέλω να αναλογιστείτε το ποια είμαι. Ξέρετε πάνω-κάτω την ιστορία της ζωής μου, αλλά αν βρισκόμουν απέναντί σας και μιλούσαμε -ή όπως σας προέτρεψα αρχικά, και ήμουν μέσα σας, ήμουν εσείς -θα με αναγνωρίζατε?
Είμαι η Λήδα και έχω κατάθλιψη. Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι η κατάθλιψη είναι μια ασθένεια που έχεις, δεν καθορίζει το ποιος είσαι. Οπότε αλλάζω την πρότασή μου.
Είμαι η Λήδα και είμαι κατάθλιψη.
Έχουμε γίνει ένα.
Ένα μαύρο πέπλο εξουθένωσης, κούρασης, θλίψης. Ένα χάπι την ημέρα. Και ένα χάπι το βράδυ. Ζώντας στην Ελλάδα της απόγνωσης όπως τόσοι άλλοι γύρω μου.
Όχι, δεν θα με αναγνωρίζατε. Και πώς να με αναγνωρίσετε άλλωστε.
Η προσωπικότητα και ο χαρακτήρας μου διαστρεβλώνονται απ' τα συμπτώματα της κατάθλιψης. Όταν παίρνω την φαρμακευτική μου αγωγή διαστρεβλώνονται απ' αυτήν.
Δεν ξέρω αν είμαι όντως ντροπαλή. Δεν ξέρω αν είμαι όντως ευέξαπτη. Δεν ξέρω ποιες δραστηριότητες όντως μισώ και ποιες απλά δεν μου προκαλούν χαρά λόγω κατάθλιψης.
Δεν ξέρω ποια είμαι, προσπαθήστε να ταυτιστείτε μ' αυτό κι ας μην το θέλετε πραγματικά.
Θέλω να διοχετεύσετε όλο το άγχος και τη αγωνία και το δέος του φόβου που νιώθει κανείς όταν έχει ολότελα χαθεί, όταν δεν έχει ταυτότητα. 
Θέλω να νιώσετε πώς είναι να  σας  λείπει, αυτό που μου λείπει πιο πολύ από τότε που ήμουν παιδί.
Να ξυπνάω το πρωί και να θέλω να ζήσω.
Να μην κοιτάζω την ανατολή του ηλίου, όπως την κοίταζε ο πατέρας μου.

"Όλοι έχουμε ψυχολογικά μωρό μου"

Η πιο εκνευριστικά ηλιθιότατη φράση που έχω ακούσει τις τελευταίες ημέρες να την πιπιλάνε πολλοι.
Κοίτα να δεις πως πάει. 
Όχι.
Δεν έχουμε όλοι ψυχολογικά. Όλοι έχουμε ορισμένους φόβους και ανασφάλειες. Ψυχολογικά έχουν οι άνθρωποι που η ψυχική τους υγεία δεν τους επιτρέπει να ανταπεξέλθουν στην καθημερινότητά τους. Ψυχολογικά δεν σου αφήνει ο γκόμενος που σε παράτησε και σε πλήγωσε, ψυχολογικά σου αφήνει ο γκόμενος που σε κακοποιούσε λεκτικά και σωματικά και τρεμεις να βγεις απ' το σπίτι σου και ν' αντικρίσεις καθρέφτη.
Υπάρχουν άνθρωποι που παθαίνουν κρίσεις πανικού/άγχους όταν βρίσκονται ανάμεσα σε πολλά άτομα. Υπάρχουν άνθρωποι που πλένονται μέχρι να βγει το δέρμα τους γιατί δεν μπορούν αλλιώς. Υπάρχουν άνθρωποι που τρέμουν να ξαπλώσουν να κοιμηθούν διότι έχουν κρίσεις νυχτερινών τρόμων. Υπάρχουν άνθρωποι που πάσχουν από διάφορες διαταραχές της συμπεριφοράς ή της προσωπικότητας και είναι απίστευτα δύσκολο να ενταχτούν και να προσαρμοστούν σε μια κοινωνία διότι τα ψυχολογικά προβλήματα τους το καθιστούν αφάνταστα δύσκολο.
Και για να φέρω και ένα ελαφρύ παράδειγμα που είναι κοντά σε όλους μας λίγο πολυ -μιας και ο καρκίνος ειναι η νέα μάστιγα- πόσοι από όλους εμάς έχουν ζήσει κοντά σε κάποιο άτομο που κατάφερε και ξεπέρασε τον καρκίνο? Αρκετοί φαντάζομαι. Έχει κανείς αναλογιστεί τι τραύμα έχει αφήσει αυτή η ασθένεια σ' εκείνο το άτομο? Πέρα απ' την απόλυτη φρίκη της χημειοθεραπείας, που τον καθιστά για παραπάνω από χρόνο καθηλωμένο σε ένα κρεβάτι να ξερνάει το μέσα του, την αλωπεκία, την κατάθλιψη και όλα αυτά τα ωραία, έχει και τον απόλυτα δικαιολογημένο φόβο του ότι ίσως, πιθανό, να χάσει και τη ζωή του. Και τα ξεπερνάει όλα αυτά. Σωματικά. Διότι και αφού περάσει αυτόν το γολγοθά, ψυχικά έχει να περάσει κι άλλον, γιατί μια τραυματική εμπειρία δεν παύει έτσι απλά. 
Τα ψυχολογικά προβλήματα δεν είναι τραγούδι της λανα ντελ ρει. Ούτε ο μυστήρια γοητευτικός καταθλιπτικός έφηβος μιας σειράς. Είναι μια πραγματική κόλαση, που μέσα της δεν χωράει τίποτα το μελαγχολικά ωραίο ή γοητευτικά περίεργο κι απόμακρο. Αυτό το κοινωνικό μοτίβο που ρομαντικοποιεί τα ψυχολογικά προβλήματα πρέπει κάποτε να σταματήσει. Διότι ευτελίζει τον αγώνα που δίνουν κάποια άτομα που, για να ανταπεξέλθουν, ορισμένες φορές υποβάλουν τον εαυτό τους σε φαρμακευτική αγωγή που, στην πλειονότητα των περιπτώσεων, επιφέρει παρενέργειες όπως η ναυτία, η αυπνία, η κεφαλαλγία και μηδενική όρεξη και σεξουαλική λίμπιντο.
Αν τα περνούσαν όλοι αυτά, τότε να δω πόσοι θα γράφανε στους τοίχους "όλοι έχουμε ψυχολογικά μωρό μου".   

I'm killing time on Valentine's, waiting for the day to end

Μακάρι αυτά να μπορούσα να στα πω αυτοπροσώπως. Να ήταν ένα όμορφο, ηλιόλουστο πρωινό μιας άνοιξης και να καθόμασταν στο καφενείο κοντά στο σπίτι μου, με τον ήλιο να ζεσταίνει τους κρύους καφέδες μας.
Όπως όταν σου κρατούσα το χέρι εκείνο το χριστουγεννιάτικο πρωινό που χιόνιζε πολύ και πήγες να με φιλήσεις και κουτουλήσαμε και ήταν σα σκηνή από χαζορομαντική ταινία. 

Θα σου μιλούσα. Κι εσύ τότε θα με κοιτούσες.
Θα έλεγες κάτι ειρωνικό ή κάποια χαζομάρα. 

Αλλά δεν θα με ένοιαζε γιατί θα μ' έκανες να νιώσω όμορφα.
Ασφαλής.
Θα μου έδινες και μια αγκαλιά.

Απ' την άλλη ίσως και να μην σου μιλούσα καθόλου. Διότι πάντα ήμουν επιφυλακτική στο τι σου έλεγα.

Σα να σε έχω εξιδανικεύσει λιγάκι.

Σίγουρα σε έχω εξιδανικεύσει. Λίγο που περάσανε τα χρόνια και νοσταλγώ γενικά εκείνη τη σχετικά ανέμελη εποχή, λίγο οι λεκέδες έρωτα κι ανιδιοτελούς αγάπης που μείναν στην ψυχή μου για τη δική σου ψυχή, δεν είναι περίεργο να το 'χω κάνει.

Αλλά τ' ορκίζομαι στο πιο αγνό κομμάτι της ψυχής μου, ότι εσένα σ' αγάπησα δίχως κανένα όρο και κανένα ώφελος. Μόνο με λίγο φόβο.

Και συγχώρεσα την κάθε σκάρτη πράξη σου προς εμένα ακριβώς την ίδια στιγμή που τη διέπραξες.
Αλλά τι περίεργη και μοναδική αγάπη που είναι. Ατέλειωτη θα έλεγε κανείς. Διότι όταν ο άλλος έχει άρρωστη ψυχή, τα κενά της έχουν τρύπες. Όσο και να τα γεμίζεις, στο τέλος μένουν κενά. Και όλο δίνεις και δίνεις και δίνεις, ένας φαύλος κύκλος μέχρι να στερέψεις, μέχρι ο άλλος να σε απομυζήσει -γι αυτό είναι ατέλειωτη, γιατί εν τέλη δεν στερεύεις ποτέ.

Μου έμαθες να αγαπάω δύσκολα. Ότι η αγάπη θέλει κόπο και πόνο. Γι αυτό μόνο έτσι φαντάζει αληθινή.

Αλλά δες τι γίνεται, κανείς πρέπει να δει και την ρεαλιστική πλευρά των πραγμάτων: Χειραγωγούσαμε συναισθηματικά ο ένας τον άλλον και φτάσαμε στο σημείο να το νομίσουμε γι αγάπη.

Hush

Και όπως ήθελα να σου πω τότε και ποτέ δεν το είπα,

Θα μπορούσες να μου προσάψεις τα πάντα. Όλα τα άσχημα του κόσμου. Αλλά ποτέ, ποτέ, μα π-ο-τ-έ δεν θα μπορούσες να μου προσάψεις ότι δεν ήμουν καλή φίλη.
Μπορεί να φέρθηκα άσχημα σε κόσμο, να υπήρξα ψεύτρα και εγωίστρια και άτιμη.
Αλλά ποτέ σε σένα.
Ναι, ίσως δεν άξιζα τη φιλία σου για τον οποιονδήποτε απ' αυτούς τους λόγους.
Αλλά όχι επειδή δεν ήμουν καλή φίλη.
Μπορεί να μην είμαι καλή κόρη, καλή γκόμενα, καλή φοιτήτρια.
Αλλά χωρίς αμφιβολία.. Χωρίς καμία απολύτως αμφιβολία, είμαι καλή φίλη.
Ίσως να είναι μονόδρομος, ή ένα ακόμη σοκάκι,  για να μπεις στην ευθεία της δικής μου ψυχής και αυτός ο δρόμος είναι μέσω της φιλίας. Και όταν θεωρήσω ένα άτομο φίλο -όχι παρέα, φίλο- τότε δεν έχεις να περιμένεις τίποτα λιγότερο απ' τα πάντα από μέρους μου.
Κι αυτό ακριβώς έγινε κι ευτυχώς που το αντιλήφθηκες νωρίς.
Γιατί σου στάθηκα, γιατί σε πόνεσα, γιατί σε λάτρεψα. 
Γιατί κι εγώ, κι εσύ, προσπαθούμε με την ίδια επιμονή να γεμίσουμε κενές ψυχές που μπάζουν από παντού.
Γιατί είναι τόσο ακραία δύσκολο να κρατήσεις ένα άτομο που σε ξέρει τόσο καλά και σε κρίνει -με την καλή έννοια- όπως θα έκρινες εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου στον καθρέφτη.
Είμαστε soulmates, δια βίου σύντροφοι. Σαν τους αετούς. Και κάποια φλαμίνγκο (γέλια).
Και είναι απίστευτα γελοίο το ότι κάποιοι βρίσκουν περίεργη τη ζήλεια που υπάρχει, όταν ένας άλλος πιθανός φίλος εμφανίζεται στο προσκήνιο, το έχεις προσέξει?
Συμβαίνει ακριβώς γιατί όλοι, έχουν συνδέσει την έννοια της αφοσίωσης και της ανιδιοτελούς αγάπης, με κάτι ερωτικό. Με κάτι το οποίο θα εκλείψει -συνήθως- στα 2-3 χρόνια. Το πολύ.
Και τόσοι, μα τόσοι άνθρωποι, έχουν συνηθίσει να εκφράζουν τα, κατα τ' άλλα, ειλικρινή τους συναισθήματα αγάπης, με τόση ευκολία και ζήλο που έχουν καταντήσει λόγια εφήμερα και ψεύτικα, χωρίς καμία ιδιαίτερη σημασία. Κι αυτό είναι ένα θέμα, αν αναλογιστείς ότι επί δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια εγώ είμαι εδώ ακόμα και στα λέω, και τα εννοώ και θα στα λέω, και τα κρατάω σαν στολίδι πολύτιμο.
Διότι μπορεί ένας φίλος να μην καταφέρνει να αντικαταστήσει έναν ερωτικό σύντροφο, αλλά ούτε κι ένας ερωτικός σύτροφος μπορεί να αντικαταστίσει έναν φίλο.
Κι όταν με ρωτάνε αν πιστεύω στο Θεό, απαντάω πως ναι, πιστεύω.
Γιατί έχει κάτσει συνάμα μου, στο μπαλκόνι, με ένα ποτήρι κρασί και του ξετύληξα ολάκερη την ψυχή μου εμπρός στα πόδια του.
Γιατί έχει τ' όνομά σου.
Και γιατί δεν θα μπορούσα να φανταστώ καμία άλλη συντροφιά στον κόσμο, θεϊκή ή και μη, καλύτερη απ' τη δική  σου.

Libertines

Είχα συναντηθεί με έναν γνωστό μου τις προάλλες. Είχα να τον δω πολύ καιρό και κανονήσαμε επι τόπου να πιούμε μια μπύρα να τα πούμε. Η συζήτηση κυλούσε ομαλά, μέχρι που τον ρώτησα πώς τα πάει με την κοπέλα του. Το πρόσωπό του σκυθρώπιασε κι έπειτα από λίγο μου εξήγησε ότι εκείνη περνούσε πολύ χρόνο με κάποιον άλλον και γενικά κάνανε πολύ παρέα. Όταν τον ρώτησα για ποιό λόγο δεν της είπε ότι τον ενοχλεί μου είπε ότι προς το παρόν δεν έχει κάνει κάτι "κακό" που να χαλάσει τη σχέση. Το μόνο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό είναι "μα.. δεν ζηλεύει?".

Και τότε είναι που μου ήρθε η συνειδητοποίηση. Ναι, κάποιοι άνθρωποι όντως δεν ζηλεύουν.
Νιώθουν μια ενόχληση, μια μικρή θλίψη, αλλά δεν ζηλεύουν. Δεν είναι ότι δεν ενδιαφέρονται για το άτομο ή κάτι.
Δεν ζηλεύουν, γιατί πολύ απλά σκέφτονται "Κι εγώ στη θέση της, εκείνον θα διάλεγα". Και το σκέφτονται για κάθε άλλο άτομο, πέρα απ' τον εαυτό τους.
Και θα σας πω ένα μυστικό.
Αυτοί είναι οι ίδιοι άνθρωποι που κατηγορηματικά δηλώνουν ότι δεν κάνουν (για) σχέση. Ή ότι έχουν προσπαθήσει, αλλά "αυτά δεν είναι για μένα, δεν τα καταφέρνω σ' αυτά".
Δεν υπάρχει κάτι να ζηλέψεις, να θαυμάσεις ή να παινέψεις σε ένα τέτοιο άτομο.
Δεν είναι πιο ανεξάρτητοι, ούτε και τα έχουν "καλά με τον εαυτό τους", όπως δηλώνουν.
Ένα ανεξάρτητο άτομο, ένας ισσοροπημένος άνθρωπος που τα έχει καλά με τον εαυτό του, έχει την ικανότητα να συνοδοιπορευτέι με έναν άλλον και να μοιραστεί το εγώ του και τις εμπειρίες του.
Οι μπερδεμένοι, οι ανασφαλείς και οι κομπλεξικοί είναι ανίκανοι να το κάνουν.
Και όσο και να ρομαντικοποιούν και να επευφημούν την αιώνια single φάση τους, δεν αλλάζει η ουσία που κρύβεται πίσω από μια τέτοια, καθαρά αμυντική, συμπεριφορά. Και συνήθως το ξέρουν και αυτοί οι ίδιοι. Εθελοτυφλούν εκούσια και δεν το παραδέχονται ούτε στους εαυτούς τους.

- Το ξέρεις ότι αυτό είναι πρόβλημα και πρέπει να το αλλάξεις, έτσι?
- Έτσι είμαι απλά.
- Έστω.
- Νόμιζα πίστευες ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν.
- Ίσως και να αλλάζουν. Όταν ξαναγεννιούνται.
- Πώς ξαναγεννιούνται?
- Ξαναγεννιούνται όταν φεύγουν απ' τη φάση του "η ζωή είναι μπροστά μας" και αντιλαμβάνονται ότι η ζωή που ζουν θα είναι η μοναδική που θα ζήσουν ποτέ. Κι αυτή περνάει γρήγορα. Απίστευτα γρήγορα.
- Εσύ ξαναγεννήθηκες?
- Ίσως όχι.
- Ίσως ναι.

Sleeping with ghosts

Φαινομενικά έχω ξεπεράσει τα πάντα.
Τις χημείες, τις ουσίες, όλα.
Αυτό που δεν έχω καταφέρει να ξεπεράσω είναι να αποδεχτώ, να ενστερνιστώ, να καταλάβω ότι μεγαλώνω.
Βρίσκομαι σε έναν συνεχή φαύλο κύκλο. Προσπαθώ να μεγαλώσω, ενώ δεν θέλω, καταλήγοντας μόνο στο να γερνάω.
Είμαι παραοϊκή? Δεν συμβαίνει σε κανέναν άλλον?
Γιατί όλοι παρουσιάζουν την ηλικία των 20 σαν κάτι ξεχωριστό και υπέροχο?
Είναι ακριβώς η ηληκία που σταματάς να αναπτύσεσαι και ξεκινάς να φθίνεις Να γερνάς. Να σπας.
Είναι η ηλικία που συνειδητοποιείς ότι παρακμάζεις. Οτι οι αντοχές σου δεν είναι ίδιες με πριν. Οτι σε 2-3 χρόνια οι ρυτίδες έκφρασης θα γινουν μόνιμες.
Δεν είναι μόνο ο σωματικός τομέας, είναι και ο συναισθηματικός -γιατί ποιος δεν νιώθει παιδί ακόμα?
Είναι μια ριζική  αλλαγή που καλώς ή κακώς γίνεται σχετικά απότομα.
Και καλώς ή κακώς καλούμαστε να το αντιμετοπίσουμε.
Και είναι ακόμα πιο δύσκολο όταν αντιλαμβάνονται την αλλαγή πρώτα οι άλλοι και μετέπειτα εσύ.
Είμαστε άνθρωποι,το λογικό είναι οι συνήθειες και οι συμπεριφορές μας να ξεκινάνε να ποικίλουν -αν όχι να αλλάζουν εντελώς.
Κι ακριβώς όταν αντιλαμβάνονται πρώτοι από σένα την αλλαγή, έχουν άραγε σκεφτεί ποτέ ότι τα λόγια τους, για το είναι σου, ίσως και να πληγώνουν?
Τι θα πει "δεν είσαι όπως σε γνώρισα" ?
Τι θα πει "σε προτιμούσα αλλιώς" ?
Δεν άλλαξα.
Η οπτική γωνία άλλαξε, κι έκανε μια συπεριφορά διαφορετική, αλλά τον χαρακτήρα τον άφησε ανέπαφο.
Το ωριμάζω δεν συνεπάγεται το αλλάζω.
Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν.
Βλέπουν διαφορετικές οπτικές γωνίες αλλά ο χαρακτρήρας, αυτός που έχει αποδειχθεί ότι μπορεί και να είναι κληρονομικός εν μέρη, δεν αλλάζει.
Μπορεί να αλλάξει η συμπεριφορά με λίγα λόγια ενός ατόμου, αλλά όχι οι προθέσεις και το ποιόν.
Και όποιος γυρίσει να σου πει ότι άλλαξες, ας τον να πάει στο διάολο.
Ας τον, γιατί ποτέ δεν ήξερε ποιος είσαι. 
Διότι εσύ -ναι, εσύ- αν γνώριζες ότι έμεινα η ίδια και ότι απλά άλλαξα κάποια σχέδια και κάποια ιδανικά, θα με κατανοούσες.
Κι αν δεν με κατανοούσες, θα προσπαθούσες τουλάχιστον να δείξεις μια συγκατάβαση.
Άσε με καλύτερα -παράταμε. 
Όπως έκανες δυο χρόνια πριν.
Άσε με καλύτερα, 
άμα δεν ξέρεις ποια στα αλήθεια είμαι. 

Βεβαίως

Κι αν είναι να τα κατακρίνουμε όλα, ας ζητήσουμε τουλάχιστον έλεος στο πάθος.
Σ' αυτόν τον στιγμιαίο έρωτα.
Σ' αυτό το συναίσθημα που, όπως και όλα τα όμοιά του, τα έχουμε συνδέσει με την ηδονή, και η ηδονή είναι αμαρτία. Είναι πόνος που μετέρχεται -συνάμα με τις συνέπειες.
Οπότε πώς να μην σε κατηγορήσουν?
Πώς να μην σε κατακρίνουν όλοι?
Για τα συναίσθηματα που καταδικάζουν, νιώθουν και ποθούν όλοι τους?
Για μια πράξη που όλοι -μα όλοι- ακόμη αμφιταλαντεύονται για το αν είναι μια πράξη ψυχικά συνειδητή ή για το αν είναι μια ψυχαναγκαστική ανάγκη του κορμιού.
Πώς να βάλεις το νου σου να διαλογιστεί εκείνη τη στιγμή?
Ο πόθος είναι έρωτας. Έρωτας στιγμιαίος.
Πώς να μην ρισκάρεις το παν για τη δόξα του έρωτα? Και μια, και δυο, και τρεις φορές. Διότι όπως είχα διαβάσει "Η καρδιά έχει περισσότερα δωμάτια και από ξενοδοχείο με πουτάνες".
Και το χειρότερο είδος πουτάνας, είναι αυτή που δρα με τα πρότυπα της κοινωνίας για να μην την διαπομπεύσουν.
Διοτι αυτή η γυναίκα πουλαει τον εαυτό της, όχι το κορμί της.