Είμαι βουτηγμένη στην αδράνεια (δενξέρωκανγιατίκαιγιαπιοθέμαγράφω)

Και δεν περνάω καλά. 

Η έλλειψη σιδήρου με κάνει ράκο σωματικά και η έλλειψη παρέας ψυχικά.
Αλλά καλά να πάθω. Ας έκανα παρέες στην εφηβεία μου, να μην σάπιζα μόνη μου τώρα. Δεν ξέρω. Νιώθω πολύ γερασμένη για να κάνω καινούριες φιλίες ή έστω παρέες.
Για την ακρίβεια, η διαδικασία του να γνωρίσω ένα καινούριο άτομο θυμίζει τη γιαγιά μου όταν παίρνει λάπτοπ στα χέρια της. 
Το επεξεργάζεται, αναρωτιέται εάν όντως της χρησιμεύει, δεν μπορεί να καταλάβει πώς σκατά λειτουργεί, εκνευρίζεται, το παρατάει.

Δεν έχω υπομονή, γαμώτο. Δεν έχω τίποτα. Αλλά μόνο οι εφήμερες σχέσεις και οι λυκοφιλίες δεν χρειάζονται υπομονή. Ας αρκεστώ σ' αυτές λοιπόν. Μήπως τάχα δεν υπήρξα σε τέτοια κατάσταση πριν? 
Οι άνθρωποι φεύγουν κι έρχονται -σάμπως αυτό δεν έκαναν πάντα?- ανεξαρτήτως τι σχέση είχες μαζί τους, και η ζωή συνεχίζεται.
Είτε εφήμερες είτε ουσιαστικές σχέσεις, μια ιδέα είναι όλα, πλάνη σκέτη. Και όσο και να με εξοργίζει αυτό, δεν συγκρίνεται με το πόσο με αηδιάζει η δηθενιά, η εκμετάλλευση και η υποκρισία που επιλέγουν να βγάζουν όλοι, πράγμα που μου καταστρέφει ολότελα την όρεξη να συνάψω την οποιαδήποτε σχέση. 
Βέβαια, κανείς άνθρωπος δεν είναι κακός. Ή καλός. Αλλά απ' όσο έχω γνωρίσει και βιώσει, φερόμαστε καλά και όμορφα στα ήδη δικά μας άτομα και τους υπόλοιπους τους γαμάμε το είναι γιατί... Γιατί έτσι, τι θα πει γιατί? Γιατί εγώ-εσύ-αυτός είμαστε ό,τι πάει στραβά σ' αυτήν την κοινωνία, γι αυτό.
Και σε μια κοινωνία που απαρτίζεται από εμένα-εσένα-αυτόν, είναι σοφότερο να αρκεστείς στον υλικό κόσμο που θα σου προσφέρει και μια στάλα ευτυχίας. 

Γιατί στην τελική ίσως, λέω ίσως, ΤΑ ΥΛΙΚΑ ΑΓΑΘΑ ΔΕΝ ΦΕΡΝΟΥΝ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ ΜΟΝΟ ΌΤΑΝ ΕΧΕΙΣ ΣΤΟΧΟ ΖΩΗΣ 3 ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΔΙΑΖΥΓΙΟ. Αλλιώς ευτυχείς. Γιατί κι αυτό μια ιδέα είναι. Μια ιδέα που δεν χωράει μέσα άλλον άνθρωπο για να σου γαμήσει την πλάνη.

I had to shoot myself down

Πόσα απόβραδα.
Πόσα γέλια και χαμόγελα που ευωδιάζουν οινόπνευμα.
Γλυκός πόνος στο σώμα από ξέφρενους χορούς. 

Άπειρες βόλτες καταμεσής του δρόμου και συζητήσεις που δεν πίστευες ότι θα κάνεις ποτέ.

Τόσο όμορφα όλα, τα πάντα κυλάνε τόσο γρήγορα κι ωραία.

Πόση καλοπέραση χρειάζεται άραγε για να αντιληφθείς ότι,βασικά,δυστυχείς?  

Αϋπνίες Vol. 52

Το παλεύω πολύ να μην γίνομαι γραφική, αλήθεια, αλλά δεν μπορώ.
Απλά δεν μπορώ.
Θα συνεχίσω να μονολογώ για έρωτες.
Θα συνεχίσω να μονολογώ για άτομα που έδιωξα απ' τη ζωή μου και τώρα μου λείπουν φριχτά.
Θα συνεχίσω να μονολογώ για το πόσο μισώ τον έναν,τον άλλον, την περιπτερού, εσένα.
Και θα συνεχίσω να μονολογώ για το πόσο εκνευρισμένη νιώθω όλη την ώρα που αναμασάω και ανακυκλώνω τα ίδια θέματα.

Τ'ορκίζομαι, τους τελευταίους μήνες έχω τόση ενέργεια και τόσο θυμό μέσα μου που απλά περιμένω υπομονετικά να εκραγώ.
Αναλώνομαι σε βράδια με την ίδια παρέα ξανά και ξανά μόνο και μόνο για να αποφύγω άτομα με τα οποία ναι μεν τριγυρνούσαμε, πίναμε σαν τα διαόλια και περνούσαμε καλά, αλλά μέχρι να με βαρέσει το αλκοόλ στον εγκέφαλο, ήθελα να τους βουλώσω, με οποιονδήποτε τρόπο, το στόμα.

Μία τάπα στον γκόμενο που το παίζει ιστορία γιατίπωςνατοκάνουμεγαμάει.
Μία τάπα στον αναρχικό και την ανύπαρκτη επανάστασή του.
Μία τάπα στην γκόμενα που ανεβάζει καθημερινά φωτογραφίες με τις κολλητές της αλλά κλαίγεται ότι δεν έχει κανέναν σε μια γωνιά του tumblr.
Μία τάπα στον θασεπάρωγιακαφέαλλάδενπαίρνωποτέ που του λες ένα γεια και σε ακολουθεί, κυριολεκτικά, στον δρόμο λέγοντάς σου τα νέα του.
Μία τάπα στον Φάνη (οκ, ήταν άσχημο αυτό, αλλά βλέπεις, σου απαντάω μονολεκτικά μη μου αφήνεις 232763 ίνμποξ).
Μια τάπα και σε μένα που βγαίνω έξω και εκνευρίζομαι αντί να κλείνομαι στο σπίτι με παγωτό, ζολόφτ και ταινίες του Lynch.

Σας σιχαίνομαι.
Και ελπίζω να με σιχαίνεστε κι εσείς, γιατί δεν έχει σασπένς όταν δεν είναι αμοιβαίο.

Και δεν είναι ότι είμαι άυπνη, αφυδατωμένη (γιατί η καριόλα η ΔΕΥΑΜ εδώ και 2 βδομάδες μου κόβει το νερό αβέρτα) και κουρασμένη γιατί η γαμημένη εξεταστική δε λέει να τελειώσει. Είναι ότι κάθε φορά είμαι μπροστά σε μία κατάσταση που ξέρω ακριβώς τι θα γίνει, παρ' όλ' αυτά μπαίνω σ' αυτήν, και γίνεται πάνω-κάτω αυτό που φοβόμουν.

Αλλά επειδή η ζωή είναι μπάφος και γυρίζει, 
έρχεται και η σειρά σας. 

(Και κάτι τελευταίο: ΝΑ κι αν προκριθήκαμε, ΝΑ κι αν δεν προκριθήκαμε. 
Αυτά. Άντε καληνύχτα)

Moving on and on and on, and how long?

Έχω τόσα να δώσω και δεν είμαι ικανή να το κάνω.
Και προφανώς και όσοι μου πέρασαν αυτήν την ιδεοληψία, είναι άξιοι για φτύσιμο και βρίσιμο και όλα τα ίσιμο -αλλά λένε ότι πρέπει να σέβεσαι τους μεγαλύτερούς σου και να συμπονείς τους συνανθρώπους σου.

Δεν με ενοχλεί να μην βγάλω κάτι εις πέρας, γαμώτο. Με ενοχλεί να μου γαμάνε την προσπάθεια να το κάνω.

Τς.

Εάν δεν ήμουν αυτή που είμαι, ίσως να ήμουν ακόμη και αγαπητή.
Αλλά προς το παρόν είμαι άυπνη, ζαλισμένη και έχω το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και τα κόμπλεξ του ναρκισσισμού και του εγωισμού, που μπλοκάρουν τον δρόμο μου -ή ακόμη χειρότερα- τον ασφαλτώνουν.

Η αυτοσυνείδηση άλλωστε ήταν πάντοτε δίκοπο μαχαίρι, δεν αλλάζει τίποτα πέρα απ' τα πάντα.

Κι όταν θες τα πάντα και βιώνεις μέσα σου, δίχως λόγο, το τίποτα, κάτι πάει στραβά.

Και οι μέρες που βιώνω είναι σαν απλά να υπάρχω.

Όποιος μου στερήσει έστω κι ένα τσιγάρο ή νικοτίνη απ' τα πνευμόνια μου τις επόμενες μέρες, απλά  θα υποφέρει. 

Αминь

Είτε θα καταλήξω ολομόναχη με 13 γατιά για συντροφιά, είτε θα καταλήξω ολομόναχη να διαβάζω αποθηκευμένες συζητήσεις μας.

Να σκέφτομαι ότι μοιραζόμαστε ίδιους φόβους, ανησυχίες και αρρώστιες.

Βασικά, είναι περίεργο να χρησιμοποιώ ενικό, μιας κι εγώ τις βιώνω ακόμη -ενώ εσύ όχι.

Γιατί κατάφερα να προστατεύσω μόνο εμένα απ' αυτές, κι ας μην ήσουν ευθύνη μου, εγώ σε ένιωθα. Εν μέρη.

Μου είναι εύκολο να μιλάω για σένα σαν να είσαι ακόμη εδώ -όταν είμαι μονάχη μου εννοώ.

Θέλω να γράψω για σένα, να γεμίσω κενές σελίδες -ολόκληρες κι ατέλειωτες- μιλώντας για εσένα.

Να σε κρατήσω ζωντανό στη μνήμη μου όσο πιο πολύ μπορώ αντέχω.

Αλλά μου είναι δύσκολο.

Ίσως να 'ναι  κάτι υπερβολικά αληθινό για να μοιραστώ σε ένα μπλογκ.

Και κάτι τιτανομέγιστα μεγάλο για να χωρέσει σε έναν απλό κυβερνοχώρο.

allein /einsam

Θα ξεκινήσω το ποστ όσο πιο λυρικά μου επιτρέπει η ανατροφή μου.


Ο ήλιος καίει σαν πούστης και ζεσταίνομαι, πεθαίνω από πόνους περιόδου, ο καφές δεν πέτυχε και το μάθημα των τρεις είναι ένα άπιαστο όνειρο αλλά δεν πα να γα-.

Παραδόξως έχω πολύ καλή διάθεση, γι αυτό θα ανοίξω το ερκοντίσιον, θα χαπακωθώ, θα ξανακάνω καφέ και θα χαζέψω τις σημειώσεις απ' το μάθημα αργότερα. Θα πάω βόλτα στο λιμάνι τρώγοντας γρανίτα φράουλα, θα σταματήσω κάπου για καφέ διαβάζοντας για την επιρροή, την ψευδεπιστήμη και τις νευρωνικές διασυνδέσεις, θα γυρίσω σπίτι, θα μαγειρέψω, θα καώ στο fallacyfiles.org με τη γάτα μου να μου ζεσταίνει τα πόδια κι έπειτα έχει πάρτυ στο lazy. Θα σκάψω μέσα μου, θα φτάσω στον πυρήνα μου, να καώ από πόθους και πάθη, μέχρι να συνηθίσω το καψάλισμα. Μέχρι να πάθω ανοσία στην γρίπη των πολλών, την αρρώστια της καλοπέρασης. Κι όλα θα κυλήσουν ήρεμα κι ανώδυνα. Εκτός από κάτι πολύ βασικό.
Είμαι σχεδόν μόνη μου. Τα κάνω όλα μόνη μου.
Η αντικειμενική μοναξιά που λέμε.

Ένας αξιολάτρευτος αλητάκος ένα πρωί μου είχε εξηγήσει ότι στα γερμανικά η μοναξιά χωρίζεται σε δύο λέξεις. Η πρακτική, αντικειμενική μοναξιά -όταν όντως δεν έχεις κανέναν- ονομάζεται allein και η άλλη, η εσωτερική, όταν βρίσκεσαι ανάμεσα σε άτομα και πάλι νιώθεις μόνος ονομάζεται einsam.
Λοιπόν... Ανέκαθεν θεωρούσα τον εαυτό μου άτομο που έδινε περισσότερη βάση και έδειχνε κατανόηση σε άτομα που βίωναν το πρώτο είδος μοναξιάς, διότι πως να το κάνουμε, είναι ελεεινά δύσκολο να είσαι ολομόναχος. Και ανέκαθεν ένιωθα μια ιδιαίτερη σιχασιά για τα άτομα που κλαίγονταν με πόνο και οδύνη για το δεύτερο είδος μοναξιάς, ακριβώς γιατί πιστεύω ότι πάντα βρίσκεται μέσα μας και το βιώνουμε όλοι ανά περιόδους, παρεούλα, οπότε θα έπρεπε να βγάζουν τον σκασμό και να σκουπίσουν τις μυξούλες τους.

Αλλά το θέμα μου δεν έγκειται εκεί.

Έχω την εντύπωση πως τείνω προς το πρώτο είδος μοναξιάς λόγω φόβου, μην ξαναβιώσω το δεύτερο.

Επιλέγω να βγαίνω μόνη μου βόλτες, να διαβάζω μόνη μου σημειώσεις κρατώντας απόσταση απ' τη σχολή και αποφεύγω να κάνω οποιαδήποτε σοϊκή συζήτηση με την παρέα μου, προτιμώντας την συντροφιά ενός μπλογκ.

Απομακρύνομαι απ' τα κοντινά μου άτομα.

"Ήμουν απασχολημένη, τρέχω απ' το πρωί", είναι η απάντηση που δίνω κάθε φορά που με ρωτάνε για πιο λόγο χάνομαι, και το μετανιώνω αμέσως μετά γιατί εν μέρη είναι ψέμα. Είναι δυνατόν να μην βρεις έστω και λίγο χρόνο να μιλήσεις με τα αγαπημένα σου άτομα? Όχι, υποθέτω.

Ανοίγω θέμα συζήτησης που δεν θέλω να συζητάω μόνη μου.

Κάτι τέτοιες ώρες απαιτώ να γυρίσει ο αξιολάτρευτος αλητάκος, γιατί έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο αναισθησίας που έχει αποβάλει την ανάγκη του "κριτικάρω" από μέσα του και η οικειότητα, σου βγαίνει αναπόφευκτα.

Θα κάτσουμε στο λιμάνι με ένα μπάφο στο χέρι, να εντρυφήσουμε ξανά σ' αυτό το χιλιομασημένο θέμα μέχρι να βαρεθούμε, και να μου προτείνει να φύγουμε γι' Αθήνα και να πω ναι, και να πάρει το πλοίο κι εγώ το δρόμο για το σπίτι.   

Drink you pretty

Δεν είναι ότι βαριέμαι.
Είναι ότι κουράζομαι.
Σαν μωρό που μόλις έμαθε να περπατάει κι έβαλε τον εαυτό του να τρέξει Μαραθώνιο.

Μα δεν πάει έτσι.
Γιατί ο τάδε δεν είναι η μαμά σου -ούτε κι έχει αυτόν τον ρόλο.
Δεν θα σε στηρίξει κι ούτε και θα ΄ναι δίπλα σου. 
Δεν είναι η μητέρα σου, να σε χαϊδολογήσει -ίσως είναι η καταστροφή σου, αλλά όχι η μάνα σου.

Πάρε το γαμημένο το θάρρος και τη ζωή στα χέρια σου -όσο σακατεμένες κι αν είναι οι παλάμες σου.
Ξέρω, πέρασες δύσκολα, όλοι μας άλλωστε -δεν είσαι μόνος.

Κι αν είσαι?

Φτιάξε τα λόγια σου, την εμφάνισή σου, το είναι σου. Συμμάζεψε το σπίτι σου -γιατί έτσι πρέπει.
Βάλε τα άχρηστα πράγματα στα σκουπίδια ή αν δεν είσαι ακόμη έτοιμος, βάλ' τα στην άκρη, κρυμμένα, στις γωνίες κάπου, που να μην φαίνονται. Να παραμένουν κρυμμένα -και μην τα μοιράζεσαι με κανέναν μέχρι να τα αποβάλλεις από μέσα σου.

Γιατί είναι άσχημα.
Γιατί είναι σκάρτα.
Γιατί είναι καρκίνος στην ψυχή.

Κάνε την αλλαγή ακόμη κι ας μην ξέρεις τη διαδρομή που θα κληθείς ν' ακολουθήσεις.

Άλλωστε κανείς δεν είπε ότι η αλλαγή θα σε κάνει παραπάνω χαρούμενο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα σε κάνει λιγότερο μίζερο.
Γιατί στην τελική δεν έχει σημασία εάν θα κάνεις μία σωστή επιλογή. Εάν θα σε ευχαριστήσει, στεναχωρήσει ,ηδονίσει ή θλίψει. Διότι η εμπειρία θα έρθει έτσι κι αλλιώς, όσο κι αν προσπαθείς να μείνεις ανώριμος κι αμαθής.
Σημασία εν τέλει έχει εάν θα είναι δική σου η επιλογή.


Σημασία έχει εάν η επιλογή σου θα κάνει ένα θυελλώδες "μπαμ".
Εάν θα δώσεις τέλος σε κάτι καλό, για να βρεις κάτι καλύτερο.

Γιατί κανένα τέλος δεν κάνει "μπαμ",
χωρίς να είναι τετελεσμένο κι επώδυνο.