Asking you for another chance -then drinking it all away

Και μ' αντικρίζεις

Αυτή τη θλίψη, αυτή την αγωνία,
αυτόν τον πόνο, δεν τον ακούω.
Δεν τον ακούω.

Η χαρά μου είναι ένας ήλιος που δύει.
Το μελαγχολικό μπλε με τις ξεχασμένες πορφυρές αχτίδες πλημμυρίζει την ψυχή μου.

Και μ' αντικρίζεις

Αυτή τη θλίψη, αυτή την αγωνία,
αυτόν τον πόνο, δεν τον νιώθω.
Δεν τον νιώθω.

Αυτό το χρώμα του δειλινού, το χρώμα της μοναξιάς κουβαλάω,
μα δεν είμαι μοναχικό άτομο.

Μ' ακολουθεί, με γυροφέρνει.

Προσκολλάται στα πρόσωπα που ξαπλώνουν σιμά μου, σε ξένα, κρύα κρεβάτια.

Και μ' αντικρίζεις

Αυτή τη θλίψη, αυτή την αγωνία,
αυτόν τον πόνο, δεν τον καταλαβαίνω.
Δεν τον καταλαβαίνω.

Κι ούτε προσπαθώ, γιατί έχω τον δικό μου.

Στίγματα

Τα πρωινά μου μ' αρέσει να τα περνάω τριγυρνώντας σε μια χιλιοπερπατημένη κωμόπολη.

Σε ερημικά σοκάκια και παιδικές χαρές δίχως παιδικές φωνούλες, με τη νεκρική σιγή να απλώνεται αποπνικτικά σα νέφος, προσπαθώντας να ανασκευάσω αναμνήσεις μιας παιδικής ηλικίας που δεν εκτίμησα και μιας εφηβικής ηλικίας που δεν χάρηκα.

Άνθρωποι έρχονται και φεύγουν ,με προσπερνάνε με πρόσωπα δυστυχισμένα και βλέμματα κενά, δεν με νοιάζει που πάνε -με νοιάζει ο ήχος της βιασύνης και του άγχους που αφήνει το γοργό τους βάδισμα εμπρός μου, μοιάζουν κρύοι, αναλώσιμοι, κι εξευτελιστικά αδιάφοροι, δεν χαίρονται την βόλτα,την περιπλάνηση.

Κι εγώ στέκω χαμογελώντας.

Γιατί σιγοβηματίζοντας αυτά τα οικεία χώματα, κατάλαβα ότι τα αγαπώ. Αυτά τα χώματα που τα περπάτησα ξανά και ξανά τόσα χρόνια, κατάλαβα ότι τα αγαπώ. Γιατί τα σιχάθηκα, γιατί τα μίσησα. Γιατί πέρασα κάποια απ'τα χειρότερα χρόνια της λιγοστής ζωής μου περπατώντας επάνω τους. Αλλά τα αγαπώ γιατί τα περπάτησα εγώ. Γιατί είναι κομμάτι μου, γιατί με στιγμάτισαν, γιατί με σμίλευαν αργά και βασανιστικά και μ' έκαναν αυτό που είμαι τώρα. Γιατί όταν ήρθαν τα πιο δύσκολα, τα λησμόνησα. Και προπαντός τ' αγαπώ, γιατί είμαι εδώ και τα περπατάω ακόμα.
Γιατί όσα σκατά με γέμισαν, με γέμισαν και πείσμα.
Και ελπίδα.
Αναμφίβολα έχω απείρως μεγάλη δουλειά ακόμα μέχρι να γίνω το άτομο που θέλω -να αποβάλλω τα αρνητικά στοιχεία του χαρακτήρα μου, τα πάθη και τις αμέτρητες αδυναμίες που με κρατάνε πίσω και να γεμίσω αξίες και ιδανικά που μόνο πληθώρα χαράς μπορούν να μου προσφέρουν.

Κι αυτό το χρωστάω στην ματαιοδοξία μου που πάντα με ωθούσε στο να ζητάω παραπάνω.
Μόνο που αυτή τη φορά θα λαχταράω συνεχώς το "κάτι καλύτερο" και όχι το αντίθετο. 

Trying to wake you up ,pull you from the liquid sky

Και τα λάθη συνεχίζονται και πάντα θα συνεχίζονται και πάντα κάποιος θα σταθεί απέναντι με υφάκι " είσαι για τον πούτσο" να κατακρίνει.

Με τη διαφορά ότι αυτή τη φορά δεν θα είμαι εγώ, και δεν θα στέκομαι απέναντι από έναν καθρέφτη.

Γιατί έχω σιχαθεί να κατηγορώ συνεχώς τον εαυτό μου για λάθη άλλων καριόληδων. Και εν τέλει, μια μικρή συμβουλή σε σας τους λιγοστούς αναγνώστες, το να αναλύεις και να απαριθμείς τα λάθη των άλλων και να καταλήγεις να τα φορτωνεις σε εσένα, απλά σε αφήνει πίσω, τίποτε άλλο. 
Σου σαπίζει και λίγο την ψυχή. 
Αυτό.

Και αυτή τη μοναδική φορά θα αναγνωρίσω το, πραγματικά, μοναδικό μου λάθος.
Δεν μίλησα όταν έπρεπε.
Μπορεί να είστε διαφορετικά άτομα και οι δύο, αλλά εν τέλει κουβαλάτε(ή έστω κουβαλούσατε) τις ίδιες ανασφάλειες, τους ίδιους κομπλεξισμούς και την ίδια ανάγκη για προσοχή. Και, ειλικρινά τώρα, όλοι έχουμε ψυχολογικά -αλλά δεν τα χρησιμοποιούμε για να δικαιολογήσουμε την κάθε σκάρτη πράξη μας.
Και όπως έλεγα, το μόνο λάθος που έκανα ήταν το ότι δεν εκφραζόμουν. Που στην τελική ούτε τώρα μπορώ να το κάνω, γιατί ο ένας δεν πρόκειται να μου απαντήσει εκεί που βρίσκεται και με τον άλλον στην Αθήνα, πάλι λόγω απόστασης, δεν μπορώ να τον προσεγγίσω και να του βγάλω όση σαπίλα έχω μαζεμένη, μπροστά του, κρατώντας ένα μπουκάλι στο χέρι -όπως πρέπει.

Τι να πω? Ότι θα έπρεπε να ντρέπεστε? Θα το αφήσω σε κανένα βραζιλιάνικο του STAR.
Να σας τρίψω στη μούρη το πόσο αχάριστοι υπήρξατε? Δεν έχει νόημα, έτσι κι αλλιώς, από πριν ήταν χαμένη υπόθεση, σερνόσασταν στα νοσοκομεία στα οποία σας άφηνα και έπαιρνα τηλέφωνα να δω αν ζείτε ή αν πεθάνατε. Τι εγώ, τι μήνυμα της cosmote ένα πράγμα, την ίδια αξία είχε.

Την ίδια αρρώστια και την ίδια σιχασιά είχατε μέσα σας. Και ζητούσατε βοήθεια από άτομο που δεν μπορούσε να βοηθήσει ούτε καν τον εαυτό του, αλλά σας στήριξε. Και ανταποδώσατε με τον χειρότερο τρόπο. Την ίδια μοναξιά βιώνουμε όλοι μας, στο κάτω κάτω. Μια ανακυκλώσιμη μοναξιά σε συνδυασμό με μια ακόρεστη φλόγα για κάτι το οποίο ποτέ μα ποτέ δεν πρόκειται να αποκτήσουμε -μαζί τα συζητούσαμε. Αλλά εσείς υπήρξατε τόσο άρρωστοι, που δεν αντιληφθήκατε ούτε στιγμή ότι αυτό που πραγματικά ψάχνατε, δεν ήταν να απαλύνεται έναν κάποιον -οποιονδήποτε- πόνο, ψάχνατε να επιμηκύνετε το τιτανομέγιστο εγώ σας. Και όταν σας άνοιγα με χίλια ζόρια λίγο τα μάτια με σκληρές λέξεις, βρεθήκατε να τις καρφιτσώνετε επάνω μου. Μιλήστε μου πάλι για καριολιές δικές μου, για φόβο δέσμευσης και φρίκες, όταν ξαναβρεθείτε έξω από ένα μπαρ, ξαπλωμένοι στα πόδια μου, να κλαίτε με ένα μπάφο στο χέρι, για το πόσο δύσκολο είναι να κάνετε κάτι σοβαρό. Καριόλια.

Και την επόμενη φορά που θα ακούσω συγνώμες και παρακάλια, θα πέσει χαστούκι. Έστω και διαδικτυακό. Γιατί πολύ απλά, δεν μπορώ να ταυτιστώ με κανέναν σας πλέον.

Εφόσον είστε φοβισμένοι, ευθραυστοι, μόνοι, πληγωμένοι και κλαίγεστε γι αυτό,  γιατί επιλέγετε να αποστειρώνετε τα μυαλά σας αντί να βρείτε ένα μέσο διαφυγής που όντως δουλεύει? 

Δεν παίρνω ποτέ απάντηση.
Το είχα ρωτήσει πολλές φορές αυτό.

Αν δεν ήσασταν τ' ανάσκελα, πνιγμένοι σε άσπρες νιφάδες των 50ευρώ, ίσως και να μου απαντούσατε.  

I'm unclean, a libertine

  "Your blows are in vain, for I’ll never mend my ways, there is too much ecstasy in sex. The only way to stop my joy is to kill me ; 

Sex is my life, the very air that I breathe; I’ve lived by sex, and shall die by it”

Imagine there are two or three ways to make you love me

Σαστισμένη.

Αυτή είναι η λέξη που ψάχνω.

Περνάς μια ζωή αποφεύγοντας ανθρώπους γιατί εκείνοι είναι οι κακοί, είναι η απειλή.

Άσχημο ε? Να είναι όλοι εναντίον σου?

Ηλίθια.

Η χειρότερη συνειδητοποίηση είναι ότι κανένας δεν θέλει το γαμημένο το κακό σου.

Η χειρότερη συνειδητοποίηση είναι να αντιλαμβάνεσαι ότι κανείς δεν έχει σκοπό να σε βλάψει, εσύ ο ίδιος έχεις το πρόβλημα. 

A Natural Disaster

   Κάθισα στην καρέκλα απέναντί του. Ήταν φριχτό το πόσο άβολα ένιωθα. Εκείνος χύθηκε στην καρέκλα, έχοντας το γνωστό, λαίμαργο ύφος και το βλέμμα που ουρλιάζει "μου-ανήκουν-τα-πάντα".
   Έστρεψε το βλέμμα του σε μένα.
   -Θες τσιγάρο?
   -Όχι ακόμα.
   Κατένευσε χαμογελώντας.
   Είναι περίεργο που τον ξαναβλέπω έπειτα από τόσο καιρό. Είναι περίπου όπως τον θυμόμουν. Μοιάζει τραυματισμένος κι επικίνδυνος. Σαν σπασμένο ποτήρι. Από εκείνα για κρασί που συνηθίζαμε να παίρνουμε μαζί μας όταν φεύγαμε από κάποιο μαγαζί κι έχουν ακόμα υπολείμματα μαυροδάφνης, χαντακωμένα πίσω-πίσω στο ντουλάπι.
   Η σερβιτόρα μας έφερε τους καφέδες. Είναι αστείο να τον βλέπω να πίνει καφέ και να είναι νηφάλιος. Έσφιξα τα χείλη μου μεταξύ τους. Δεν είναι μόνο αυτό.
   -Κουρεύτηκες.
   -Ξυράφι και καθρέφτης.
   Την τελευταία φορά που τον είχα δει, κοιμόταν σε ένα παγκάκι στις 7 το πρωί αγκαλιά με έναν σάκο, στο λιμάνι, με τον αέρα να μπερδεύει τα μακριά, ξανθά μαλλιά του. Μια εικόνα που κάθε φορά που προσπαθούσα να διώξω απ' το μυαλό μου, επέμενε να στέκεται πεισματικά στο κατώφλι του ασυνείδητού μου και ν' αρνήται να πέσει μέσα.
   Έριξα ξανά το βλέμμα μου επάνω του.
   -Έρχεσαι συχνά εδώ?
   -Όχι. Εσύ?
   -Όχι. Εσύ?
   Γέλασε. Μ' αρέσει να τον κάνω να γελάει. Γελούσε πολύ σπάνια. Φοβόταν και σπάνια. Τις ελάχιστες φορές που συνέβαινε κρυβόταν πίσω απ' την καρδιά μου, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που κρυβόμουν εγώ πίσω απ' την επιβλητική κορμοστασιά του, κάθε φορά που ένας καβγάς ξέφευγε απ' τον έλεγχο. Οι αναμνήσεις μου απ' αυτόν είναι θόρυβος και σαματάς. Πολύ οξύθυμο άτομο. Νομίζω μου είχε πει πως το είχε πάρει απ' τον πατέρα του. Τον είχα ρωτήσει τι θα ήθελε να είχε πάρει από εκείνον. "Την καραμπίνα που είχε στην αποθήκη για να του τινάξω τα μυαλά στον αέρα", μου είχε απαντήσει.
  Με κοίταξε νωχελικά, πίνοντας μια γουλιά απ' τον ζεστό καφέ.
  -Άλλαξες. Σοβάρεψες. Λίγο.
  -Κι εσύ. Μείωσες τις διαμονές σου στο νοσοκομείο?
  -Ναι. Εσύ?
  -Ναι. Εσύ?
  Γέλασε ξανά. Ήταν ένα παιχνίδι που είχε ξεκινήσει όταν πρωτογνωριστήκαμε. Εκείνο το βράδυ πρέπει να είχαν περάσει τουλάχιστον σαράντα λεπτά επαναλαμβάνοντας ο ένας στον άλλον την ίδια απάντηση κι ερώτηση. Το μόνο που άλλαζε ήταν ο τόνος της φωνής, το ύφος και το βλέμμα -δεν είχε ιδιαίτερη σημασία το ότι, ουσιαστικά, δεν λέγαμε απολύτως τίποτα.
   -Λοιπόν... Είσαι ακόμη ερωτευμένη μαζί μου?
   Δυσανασχέτησα. Με κοιτούσε χαμογελώντας λάγνα. Μου πρόσφερε ένα τσιγάρο.
   -Ποτέ δεν σ' ερωτεύτηκα.
   Περίμενε να ανάψω το τσιγάρο για να απαντήσει. Πάντα έλεγε ότι το ανάβω γρήγορα, σα να έχω την αίσθηση ότι θα μου το αρπάξουν απ' τα χέρια.
   -Απ'την πρώτη στιγμή που με είδες μ' ερωτεύτηκες.
   Γέλασα. Είναι ο πιο εριστικός, αχόρταγος, εγωιστής και νάρκισσος αλητάκος που υπάρχει.
   -Ξέρεις ότι σε συμπαθώ πολύ. Πάντα θα νιώθω μια τρυφερότητα για σένα.
   -Ναι...
   Το πρόσωπό του πήρε μια πρωτόγνωρη για μένα έκφραση. Δεν μου είχε περάσει ποτέ απ' το νου ότι αυτό το άτομο θα μπορούσε ποτέ να νιώσει αμηχανία. Αν ήξερα ότι ήμουν ικανή να του προκαλέσω κάτι τέτοιο, ο φόβος να του εκφράσω τα ειλικρινή μου συναισθήματα θα έφευγε ένα χρόνο νωρίτερα.
   -Θυμάσαι που σου είχα μιλήσει για έναν φίλο μου που τον θύμιζες πολύ?
   -Όχι.
   -Έναν συνονόματό σου.
   -Θυμήθηκα.
   -Αυτοκτόνησε.
   Έμεινε για λίγο σιωπηλός.
   -Κρίμα.
   -Ναι. Κρίμα.
   Με την μεγάλη, τραχιά παλάμη του έσυρε το πακέτο που ήταν πάνω στο τραπέζι προς το μέρος μου. Είναι περίεργο να μου προσφέρει τσιγάρα και να μην του τα κλέβω.
   -Στον θυμίζω ακόμα?
   -Πολύ.
   Άναψα και δεύτερο τσιγάρο.
   -Στο είχα πει και παλιότερα. Ψάχνεις άτομα που να σου θυμίζουν άλλους γιατί είσαι πολύ δειλή για να στραφείς σ' εκείνους τους ίδιους. Αγαπάς από απόσταση ασφαλείας. Είσαι μίζερη.
   -Ναι.
   Τα μάτια του άνοιξαν διάπλατα. Η αλλαγή στη σχέση μας είναι απότομη και για μένα την ίδια. Κάπου εδώ θα έπρεπε να του ανταπαντήσω και να αρχίσουμε να πλακωνόμαστε. Η ειλικρίνεια μας αποπροσανατολίζει και τους δύο. Ήμασταν άραγε ποτέ αληθινά ειλικρινείς μεταξύ μας? Αμφιβάλλω.
   -Και τι σκοπεύεις να κάνεις γι αυτό?
   -Να σ' αποχαιρετήσω.
   Κατένευσε σιωπηλά.
   -Έμαθα ότι φεύγεις μόνιμα, άλλωστε.
   -Ναι.
   -Πάντα έφευγες.
   -Αυτή φορά είναι αλλιώς. Γιατί δεν θα με ακολουθήσεις.
   -Ναι.
   Μείναμε σιωπηλοί. Η ώρα είχε κυλίσει γρήγορα και ο καφές είχε κρυώσει. Αποφασίσαμε να φύγουμε.
   -Πότε φεύγεις?
   -Παρασκευή βράδυ. Με πλοίο.
   -Θα έρθω να σε αποχαιρετήσω.
   Γέλασε. Με κοίταξε μελαγχολικά.
   -Έτσι λες πάντα. Ποτέ δεν έρχεσαι. Δεν θα 'ρθεις.
   Χαμογέλασα.
   -Δεν θα 'ρθω. Οι παλιές συνήθειες δεν κόβονται.
   Γύρισε την πλάτη και άρχισε να βηματίζει αργά. Έφυγα κι εγώ. Κανένας απ'τους δυο μας δεν κοίταξε πίσω. Κι εάν κοίταξε εκείνος, πιθανότατα, δεν θα το μάθω ποτέ.
     

-Σ' αγαπάς? -Σ' αγαπώ.

Είναι κάποια μουντά απογεύματα που απλά αγαπάς όλον τον κόσμο. Τριγυρνάς μόνος σου στα βρεγμένα σοκάκια του νησιού, μοιράζοντας τη μοναξιά σου με μελάνι στους ξεφτισμένους τοίχους της παλιάς πόλης. Αυτό είναι τέχνη. Ετοιμόρροποι τοίχοι, λερωμένοι με ηλίθια στιχάκια.

Απλώνεις το μπουφάν σου στο πεζοδρόμιο και αράζεις χάμω με την πλάτη στην alpha bank, να σου υπενθυμίζει ότι δεν έχεις δεκάρα τσακιστή στον λογαριασμό σου, αλλά δεν σε απασχολεί, συντροφιά με έναν καφέ και ένα τσιγάρο, δίπλα σε έναν περιπλανώμενο που πουλάει λουλούδια. Κοιτάς με αρρωστημένη χαρά το χάος των βιαστικών περαστικών να σε κοιτάζει πίσω περίεργα, καθώς κάνεις την πρώτη τζούρα απ' το περίεργο τσιγάρο.
Η ώρα περνάει αλλά δεν έχεις ρολόι. Ακούς τον ήχο του κινητού σου να χτυπάει, ψάχνεσαι, αλλά δεν έχεις καν κινητό.
Χαμογελάς.
Άρχισε και να ψιχαλίζει πάλι. Δεν υπάρχει χρόνος, δεν υπάρχει κάποιος να σε ψάχνει, δεν υπάρχουν προβλήματα, υπάρχει μόνο ένα λουλούδι που σου έδωσε ο περιπλανώμενος, κι ας μην ξέρεις τι λουλούδι είναι, δεν έχει σημασία, είναι όμορφο. Χασκογελάς με τον εαυτό σου γιατί όλα είναι τέλεια και νιώθεις κάτι σαν Θεός γιατί έχεις εν μέρη τα πάντα εκείνη ακριβώς τη γαμημένη στιγμή. 
Βρέχει, είναι απόγευμα ,καπνίζεις και ανακαλύπτεις ότι είσαι πολύ απλός άνθρωπος τελικά.
Αν δεν είναι αυτό ευτυχία, τότε τι είναι? Χμμ. Να 'χα κάποιον να του δώσω το λουλούδι, ίσως. Εν τέλει το έδωσα πίσω στον περιπλανώμενο.

Αυτές τις μέρες έχω την έντονη αίσθηση ότι θα ζήσω για πάντα. Ή έστω μέχρι τα βαθιά γεράματα. Και όταν είναι να πεθάνω... όταν είναι να πεθάνω, θα πεθάνω από έρωτα.