Πόσες φορές με ρώτησες αν σε συμπαθώ? Παραπάνω από πολλές, απ' όσο θυμάμαι.
Εγώ απλά σε ρωτούσα εάν ήξερες γιατί με συμπαθείς εσύ. 
Με συμπαθείς, λοιπόν, γιατί δεν με ενδιαφέρει ούτε στο ελάχιστο εάν με συμπαθείς ή με απεχθάνεσαι, και το ξέρεις.
Κάτσε να σου πω ένα μυστικό, που πάντα θα 'θελες να μάθεις.
Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στη ζήλια και τον φθόνο. Ξέρεις μοιάζουν συνώνυμα αλλά δεν είναι.
Όταν ζηλεύεις κάτι, κάνεις ό,τι περνάει απ' το χέρι σου για να το αποκτήσεις κι εσύ. Όταν φθονείς κάτι, σαπίζει η ψυχή σου, γιατί δεν πρόκειται να το αποκτήσεις ποτέ.
Κι εσύ, ανήκεις στη δεύτερη κατηγορία. 

Παρανοώ και υστεριάζομαι συχνά, αλλά κατά καιρούς χάνω τα μυαλά μου κι ερωτεύομαι

Baby wants blue velvet

-H Κ. είναι αναίσθητη καριόλα,
Ξαναγέμισε τα σφηνοπότηρα.
-Η Κ. είναι ειλικρινής,
Ξαναγέμισα τα σφηνοπότηρα.
-Η Κ. είναι νυμφομανής,
Έψαξε την τσάντα της για τσιγάρο.
-Η Κ. είναι ελεύθερη,
Της έδωσα ένα απ' τα δικά μου.
-Η Κ. όταν τα πράγματα δυσκολεύουν, παίρνει τους δρόμους,
Μου το έδωσε πίσω. Δεν της αρέσουν τα εργοστασιακά.
-Η Κ. απλά λατρεύει τα ταξίδια,
Το άναψα νωχελικά.

-Αρχίζει να μ'αρέσει αυτό το παιχνίδι-

-Η Κ. είναι αθυρόστομη,
Ξαναγέμισε τα σφηνάκια.
-Η Κ. θα σου απαντούσε όσο πολιτισμένα θα της επέτρεπε η ανατροφή της. Θα απαντούσε κάτι σε: Βρε δε πα να γα-,
Γέλασα. Είχε δίκιο.
-Η Κ. έγινε ίδια ο πατέρας της,
Σηκώθηκε να βάλει καινούρια πλέιλιστ στο πισι.
-Η Κ. προσπαθούσε τόσο άσχημα να μη γίνει ίδια η μάνα της που δεν πηρε πρέφα ότι έγινε ο πατέρας της,
Δυσανασχέτησα. Η new rock είναι απαίσια.
-Η Κ. γουστάρει την πούτσα, μισεί την πούτσα, και θα 'θελε να έχει μια πούτσα και η ίδια,
Στ' αρχίδια της. Σε εκείνη άρεσε η μουσική.
-Η Κ. είναι λίγο ανώμαλη,
Στήριξα το κεφάλι μου στον τοίχο. Το ένιωθα αφύσικα βαρύ.
-Η Κ. φαντασιώνεται βασανιστικούς τρόπους θανάτωσης με τις σαδιστικές ικανότητες που απλόχερα ο θεός της χάρισε,
Συνέχισε να γεμίζει, χαμογελώντας θριαμβευτικά, τα ποτήρια.
-Η Κ. είναι πολύ ανώμαλη,
Τέσσερα ακόμα τσιγάρα. Πλην ένα, τρία.

-Αρχίζει να μ'ενοχλεί αυτό το παιχνίδι-

-Η Κ. είναι πολύ άντρας. Χρησιμοποιεί φράσεις όπως -σταρχιδιαμου- ή -στονπουτσομου- για να επιβληθεί και να τονίσει την ανδρική της φύση,
Γέλασε. Ναι, το είχε παρακάνει.
-Η Κ. είναι λίγο κοριτσάκι. Σάββατο πρωί βλέπει παιδικά και κάνει σα χαζό όταν την κερνάνε παγωτό τσιχλόφουσκα. Τις προάλλες νομίζω έπαιζε με πλαστελίνες,
Είδα την ώρα. Σε λίγο θα ερχόταν η μάνα μου απ' τη δουλειά.
-Η Κ. είναι περίεργη. Αν ήξερε ότι τη συζητάμε θα μας έπιανε απ' το μαλλί,
Ήπιε την τελευταία γουλιά απ' το μπουκάλι.
-Η Κ. είναι περίεργη. Αν μας έβλεπε από μια μεριά θα άκουγε προσεκτικά και θα χαμογελούσε λάγνα,
Η πόρτα του δωματίου άνοιξε. Άναψα το τελευταίο τσιγάρο.

-Κασσάνδρα μάζεψε τα ποτήρια απ' το πάτωμα. Και σταμάτα να μονολογείς.

Και τα μυαλά στα κάγκελα

Ηλιόλουστη μέρα.
Έντεκα το πρωί.
Παιδικές φωνές και κίνηση στον δρόμο.
Και κάτι δικά μου ξερατά ανάμεσα στα πόδια μου.

Έκανα τη διαδρομή για το σπίτι, έπειτα από ώρες αυπνίας και πιώματος, κι έκατσα σε ένα παγκάκι να ξεφορτωθώ το χθεσινοβραδινό κρασί που ενοχλούσε το στομάχι μου για να συνεχίσω τον δρομο μου.
Και τότε είδα ένα μικρό παιδί, απέναντι, μέσα απ' το δημοτικό σχολείο, να με κοιτάζει επίμονα, σφιχταγκαλιάζοντας τα κάγκελα.

Και μου φάνηκε τοσο μα τόσο περίεργο.

Αλήθεια, κανείς ποτέ δεν το σκέφτηκε ?
Κάγκελα στα σχολεία. Στα σχολεία. 
Κάγκελα έχουν στις φυλακές, στα στρατόπεδα, στα ψυχιατρεία.
Γιατί στα σχολεία? 
Κάγκελα στη γνώση, κάγκελα στα μυαλά, κάγκελα στις παιδικές ψυχές.
Και ώρες ώρες δεν ξέρω ποιο είναι πιο τραγικό.
Το ότι ένα διαταραγμένο μυαλό σκέφτηκε να βάλει κάγκελα στα σχολεία? 
Ή το ότι η διαταραγμένη κοινωνία μας, μας έκανε να θέλουμε να τρέξουμε μακριά απ' τη γνώση?
Ποιοί? Εμείς. Τα παιδιά. Οι έφηβοι. Οι νέοι. Αυτοί που είναι σε μια ηλικία που θέλουν να μάθουν, να ψάξουν, να βρουν τον εαυτό τους, κατέληξαν να γυρίζουν την πλάτη τους σ' αυτό το ίδιο.

Μικρή μου έμαθαν ότι 1+1 κάνουν 2.
Ότι πρέπει να σέβομαι τους μεγαλύτερους, γιατί εκείνοι ξέρουν.
Μου εμαθαν ότι δεν κάνει να παίζω εγώ με αυτοκινητάκια.
Τι είναι ηθικό και τι ανήθικο.
Μου έδειξαν τα πάντα, και μου είπαν ότι αυτό είναι το σωστό και αυτό το λάθος.
Δεν μου άφησαν το δικαίωμα της επιλογής. Με τάισαν αναμασημένη τροφή.

Μου έμαθαν να αγαπάω ψυχαναγκαστικά.

Σημερα έχω μάθει ότι 1+1 κάνουν όσα θέλει ο ισχυρότερος.
Ότι οι μεγαλύτεροι ειναι πιο παιδιά και απ' τον μικρό μου αδερφό.
Ότι ένα παιχνιδι δεν καθορίζει το φύλο μου.
Ότι σωστό και ηθικό δεν είναι τίποτα παραπάνω απ' το να μην αρνούμαι την φύση μου και να αποδέχομαι τον εαυτό μου και τους άλλους.
Παλεύω κάθε μέρα να έχω το δικαίωμα της επιλογής. Παίρνω την τροφη τους και τη φτύνω μπροστά στα πόδια τους.

Αν δεν υπήρχαν όλα αυτά τα πρέπει και όλα αυτά τα μη, όλα θα ήταν πιο αγνά.
Ίσως και να τρώγαμε ο ένας τον άλλον. 
Αλλά ακόμα κι αυτό θα ήταν αγνό.


Θα παίζαμε σε προαύλια χωρίς κάγκελα.

Hate me like you Love me

"Ξέρεις πόσο βίαιος ήτανε"

"Τον απεχθάνομαι, τον σιχαινομαι, τον μισώ και θέλω να βγάλω το γαμημένο τέρας που κρύβει μέσα του ξανά στην επιφάνεια. 

Να το δουν όλοι. 

Τον πονάω, τον λατρεύω, τον αγαπάω και θέλω να γίνει όσο αναίσθητος ητανε. 

Να μην τον ξαναπληγώσει κανένας" 

The nature of the Womb

Love in Theory and Practice [chapter one]

Όταν κάναμε σεξ,ήταν σα να με αγαπούσες.

Κι όταν κάναμε έρωτα,ήταν σα να με μισούσες.

Συμβαδίσαμε άραγε ποτέ?

Πριν πιούμε το τελευταίο ποτήρι,τον γνώριζα ήδη.
Πριν πάρουμε το μετρό,τον ερωτευόμουν ήδη -για λίγες ώρες βέβαια,όπως κάνω συνήθως.Ή και όχι.
Και, πριν φτάσουμε σπίτι,τον πηδούσα ήδη.

Μονομιάς ήμασταν τρελά,αδέξια,αγωνιωδώς,ξεδιάντροπα μαζί.
Πάνω,κάτω. Με σταθερές κινήσεις. Αφοσιωμένη σ' αυτή τη γλυκιά ρουτίνα κινήσεων,γέρνοντας απαλά το βαρύ και ζαλισμένο κρανίο στον ώμο. Βούιζε ακατάπαυστα. Com'on Mary,my little Mary. Σκύβοντας παραπάνω επάνω του.Αφήνοντας λεκιασμένο με κραγιόν τον κατα τ' άλλα άθικτο λαιμό του. Oh my sweet Mary,sweet Mary. Και να τριγυρίζει. Να τριγυρίζει η σκέψη του Π. έξω απ' το δωμάτιο,στο σαλόνι,να μας αφουγκράζεται και να χαμογελάει λάγνα. Και πάνω,κάτω. Ανθρώπινα υγρά,μέχρι να έρθει η αίσθηση του τραντάγματος των λαγόνων του.

Αηδία.